اهمیت نثر

وقتي از ادبيات صحبت می شود، ذهن هر شنونده اي ناخودآگاه به دو مقوله نظم و نثر معطوف می شود، اگرچه عده ای ميان نظم و شعر تفاوت قائل اند و آثار ادبي را در سه گروه نظم، شعر و نثر تقسيم می كنند.

امروزه به بركت گسترش رسانه هايی چون مطبوعات و اينترنت نثر جايگاه ويژه ای يافته است، به طوری كه همگان اعم از كودكان، نوجوانان، جوانان و بزرگسالان به نوعی با آن سروكار دارند. نثر در حوزه ادبيات نيز از جهت فراوانی و گستره آثار بر شعر غلبه يافته است، كثرت آثاری كه در قالب های ادبی منثور مانند رمان، داستان كوتاه، داستانك، نمايشنامه، فيلمنامه، و نثر شاعرانه منتشر می شوند گواه اين مطلب است.

اهميت نثر نويسی در دوره معاصر اقتضا می كند كه  بيش از پيش درباره چیستی، سرچشمه ها، گونه ها، رويكردها و سبك هاي آن مطالعه گردد.

نثر، در لغت به معناى پراکندن و افشاندن است و در اصطلاح ادب‏ی به معنى سخنى مى‏ باشد که مقید به وزن و قافیه نبوده و نویسنده به ‏وسیله آن‏ مکنونات ذهنى خود را به خواننده منتقل مى‏ نماید. به بیان دیگر نثر به نوشتار یا گفتاری اطلاق می شود که در قیاس با شعر از نظم و ترتیبی که لازمه کلام منظوم است، یعنی از وزن و قافیه خالی باشد و با بحور عروضی مطابقت نکند.
      نثر، چون از قیود وزن و قافیه و بحور عروضی، همچنین در اغلب موارد از تخیلات شاعرانه خالی است، وسعت میدان آن برای بیان هر گونه فکری مناسبتر از کلام منظوم است و شاید به همین دلیل باشد که انواع دانش های بشری و اندیشه های فلسفی، دینی، سیاسی، تربیتی و اجتماعی در قالب نثر اظهار شده و به رشته تحریر در آمده است. از لحاظ ادبی، نثری ارزشمند و مورد توجه سخن سنجان است که نسبت به سخنان یا نوشته های معمولی زیباتر و از جهت لفظ و معنی فصیح تر و بلیغ تر باشد. مانند نثر کتاب هایی چون گلستان، کلیله و دمنه ....