
گفتیم که انسان به لوث خیانت آلوده شده است و باید تطهیر شود. بدیهی است برای تطهیر آلودگی نمی توان از آب قلیل(مکتب های مادی) و مضاف (مکتب های التقاطی) استفاده نمود. آب پاک، کر و جاری لازم است. برای اطمینان از پاک بودن آب باید سراغ چشمه ای رفت که صاحب آن بر پاکیش مهر تأیید بزند. آن چنان که از آیات قرآن استنباط می شود تنها چشمه زلال تطهیر شده که هم مطهَّر است و هم مطهِّر، چشمه ولایت می باشد که در خانه اهل بیت(ع) جاری است: «وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لاتَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّه الأُولَى وَ أَقِمْنَ الصَّلاه وَ آتِينَ الزَّكَاه وَ أَطِعْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا؛ و در خانه هايتان قرار گيريد و مانند روزگار جاهليت قديم زينت هاى خود را آشكار نكنيد و نماز برپا داريد و زكات بدهيد و خدا و فرستاده اش را فرمان بريد خدا مى خواهد آلودگى را فقط از شما اهل بیت[پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند.»(سوره احزاب، آیه33)
برای دانستن اینکه اهل بیت چه کسانی هستند باید سراغ کسی رفت که این آیه را نازل فرموده است. خداوند در ماجرای حدیث کسا آنها چنین معرفی فرمود: «...یا مَلاَّئِکَتى وَ یا سُکّانَ سَماواتى اِنّى ما خَلَقْتُ سَماَّءً مَبْنِیَّهً وَ لا اَرْضاً مَدْحِیَّهً وَ لا قَمَراً مُنیراً وَ لا شَمْساً مُضِیَّئَهً وَ لا فَلَکاً یَدُورُ وَ لا بَحْراً یَجْرى وَ لا فُلْکاً یَسْرى اِلاّ فى مَحَبَّهِ هؤُلاَّءِ الْخَمْسَهِ، الَّذینَ هُمْ تَحْتَ الْکِساَّءِ. فَقالَ الاْمینُ جِبْراَّئیلُ: یا رَبِّ وَ مَنْ تَحْتَ الْکِساَّءِ؟ فَقالَ عَزَّوَجَلَّ: هُمْ اَهْلُ بَیْتِ النُّبُوَّهِ وَ مَعْدِنُ الرِّسالَهِ هُمْ فاطِمَهُ وَ اَبُوها وَبَعْلُها وَ بَنُوها؛ ای فرشتگان من و ای ساکنان آسمانهایم به راستی که من نیافریدم آسمان بنا شده و نه زمین گسترده و نه ماه تابان و نه مهر درخشان و نه فلک چرخان و نه دریای روان و نه کشتی در جریان را مگر به خاطر دوستی این پنج تن، اینان که در زیر کسایند. پس جبرئیل امین عرض کرد: پروردگارا کیانند در زیر کساء؟ خدای عزوجل فرمود: آنان خاندان نبوت و معدن رسالت هستند: آنان فاطمه است و پدرش و شوهر و دو فرزندش...»(فروع کافى، ج8، ص53 و بحار الانوار، ج75، ص359) اگرچه حضرت زهرا(س) محور اهل بیت(ع) می باشند ولی در رأس این هرم، پیامبر گرامی اسلام(ص) قرار دارند که در طول عمر شریفشان مجری احکام الهی بوده به عنوان اسوه و انسان کامل به ما معرفی گردیده اند: «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا؛ قطعا براى شما در رسول خدا سرمشقى نيكوست براى آن كس كه به خدا و روز بازپسين اميد دارد و خدا را فراوان ياد مى كند.»(سوره احزاب، آیه21)
بدیهی است مطالعه دهها کتاب تاریخی و سیره برای آشنایی با اخلاق آن بزرگوار و استنباط وظایف خود به عنوان خلیفه خدا در روی زمین کار آسانی نیست، بنابر این با چنگ زدن به فرهنگ ناب علوی به عنوان باب علم النبی از سرچشمه زلال اولین مومن به آیین محمدی(ص) جرعه های شیرین مکتب پیامبر را می چشیم.
کتاب وزین نهج البلاغه مشحون از مطالبی است که ما برای تطهیر نفس به آنها احتیاج داریم ولی با کمال تأسف در جامعه ما محجور مانده است. شرح و توضیح همه آنها از توان حقیر خارج است؛ لذا در این سلسله یادداشتها با یاری خداوند به شرح یک خطبه (خطبه متقین) و یک نامه (نامه سی و یک) بسنده می کنیم.