اخیرا به حوزه برند و برندسازی علاقهمند شدهام و موضوعات این حوزه برایم جالب و درگیر کننده شده است. در وب فارسی اطلاعات بسیار زیاد و مفیدی در مورد برند و برندسازی وجود دارد. با این وجود من نیز دوست دارم در اینجا برداشتم را از برند بنویسم.
همانطور که گفتم من اطلاعات زیادی در این زمینه ندارم و فعلا برداشتهای ناقصم در مورد مفاهیم مربوط به برند را در این وبلاگ مینویسم. قصد داشتم این مطلب را در وبلاگ رسمیام یعنی https://mrashouri.com منتشر کنم اما تصمیمم عوض شد. بگذریم.
بهتر است برویم سراغ برند و برندسازی.

برند اساسا الگوهایی از آشنایی، معنا، علاقه و اطمینان است که در ذهن مردم وجود دارد. بنابراین برندسازی تنها به هویت بصری مانند نام، لوگو، طراحی، بستهبندی و غیره محدود نمیشود و تقلیل پیدا نمیکند. مانند بسیاری از موضوعات مختلف علوم انسانی و مدیریت تعاریف زیادی برای برند وجود دارد و من قصد ندارم در این نوشته این تعاریف را پشت سر هم ردیف کنم. به نظرم کسی که در گوگل عبارت «تعریف برند» را سرچ میکند احتمالا در حال تولید محتوا برای وبلاگ یک آژانس بازاریابی یا کسب و کار مشابه است.
ما آدمها دوست و آشنا و رابطه را دوست داریم، چون کار ما را راه میاندازند. آنهایی هم که کار ما را زودتر راه میاندازند بیشتر برایمان عزیز هستند. اگر کیف یا کمربند چرم طبیعی بخواهم میروم پیش ارسلان، اگر قصد داشته باشم ماشینم را عوض کنم به حامد زنگ میزنم و موارد دیگر که اگر نیازی داشته باشم اول از هر کس به آنهایی که میشناسم و در سر دارم مراجعه میکنم. برند دقیقا همین است. برند باید دوست من باشد، یعنی به آن اعتماد داشته باشم، مطمئن باشم جنس بد به من نمیدهد، اگر همراه آن در خیابان قدم بزنم حس نکنم مردم مرا چپ چپ نگاه میکنند و... .
به طور کلی ویژگیها و انتظاراتی را که وقتی بابت انجام یک کار یا رفع یک نیاز به دوستتان مراجعه میکنید از او انتظار دارید را میشود به یک برند خوب هم تعمیم داد.
اهمیت برند نیز در همین است، اگر افراد زیادی ارسلان را ( به عنوان یک برند) بشناسند و با او رفیق باشند ارسلان زنگ خورش زیاد میشود، درخواستها از ارسلان بیشر میشود و در انتها این دوستی (بخوانید همان برند سازی) به نفع ارسلان میشود و برای او سود خواهد داشت.
البته این نگاه تنها یک نگاه تک بعدی به دوستی است و فقط جهت بیان بهتر مطالبی که در ذهن دارم از این استفاده کردهام.
برای اینکه ارتباطات قویتر و دوستان بیشتری داشته باشیم باید همیشه پاسخی برای این سوالات داشته باشیم.
اگر کمی دقت کنیم متوجه میشویم که پاسخ به این سوالات میتواند با پاسخ سوالات مشابه برای توسعه و حفظ برند مشابه باشد.
شاید مهمترین مولفهی برندسازی ایجاد اعتماد است. در دوستی هم این مولفه مهمترین عامل ایجاد و حفظ دوستی است، اگر به دوست خود اعتماد نداشته باشیم که دیگر نمیشود اسمش را دوست گذاشت. این اعتماد به یک برند است که باعث میشود ما با وجود حضور برندهای مشابه دیگر در اطرافمان به سراغ خرید و گرفتن خدمات از آن برند خاص برویم.
اما چطور میشود که مشتری به برند مانند دوست خود نگاه می کند؟
برای این کار ابتدا برند وظیفه دارد خودش را به شکلی انسانی جلوه بدهد (Humanizing a Brand). هوش مصنوعی، رباتها، شرکتها و هر چیزی که ساختهی بشر باشد هیچگاه 100 درصد اعتماد یک انسان را نمیتواند جلب کند، چون انسان انسان است و ذات خود را خوب میشناسد. اما با این وجود، انسانی شدن هر محصول یا مصنوعاتی که توسط بشر ساخته میشود تا حد زیادی میتواند اعتماد مردم را جلب کند.
برندها نیز باید با روشهایی که وجود دارد خود را شبیه انسانها کنند تا بتوانند با انسانهای دیگر ارتباط برقرار کنند، البته یک انسان خوب و دوست داشتنی نه یک انسان بد اخلاق و خشک. برای مثال در کشور خودمان بیشتر برندههای جدید سعی میکنند خودشان به عنوان دوستان ما معرفی کنند. به پیامهایی که از طرف برندهای جدید میآید دقت کنید، معمولا با صدا کردن اسممان شروع میشود: محمدرضای عزیز...
اما به پیامی که از طرف شرکتهای دولتی میآید دقت کنید: مشتری گرامی...
البته وجود اعتماد تنها به این عامل بستگی ندارد، بسیاری از شرکتهای بزرگ به دلیل بزرگ بودنشان قابل اعتمادتر از بسیاری از شرکتهای کوچک هستند و شرکتهای کوچک هرچقدر هم انسانی رفتار کنند باز هم در شرایط مشابه، مردم بیشتر به آن شرکتهای بزرگ اعتماد خواهند کرد.
به طور کلی برندسازی حوزهای نیست که یک چکش برداریم و همه را به شکل میخ ببینیم. برندسازی مجموعهای از فعالیتها و باورها است و برآیند این فعالیتها و باورها یاعث میشود که در نهایت برند در ذهن مردم جا بگیرد و کم کم به آن اعتماد کرده و به آن وفادار شوند.