کتاب شاه لیر که یکی از مهمترین آثار شکسپیر به حساب میآید با این ایده شروع میشود که شاه لیر تصمیم دارد قلمرو خود را بین سه دخترش تقسیم کند و برای تعیین سهم هر کس این سوال را مطرح میکند که چقدر پدرشان را دوست دارند، من به اختصار بخشی از متن ترجمه شده ی نمایش با ترجمه “م.ا.به آذین انتشارات دات” را در ادامه میآورم.
گونریل: اعلیحضرتا، من شما را بیش از آنچه واژهها قادر به گفتنش هستند دوست می دارم. شما بیش از بینایی چشم، بیش از فضای باز، و بیش از آزادی برایم گرامی هستید. برایم شما از هر آنچه گرانبها یا کمیاب شمرده شود فراترید.....
لیر: همهی این حدود، از این خط تا این یکی، شامل جنگلهای پر سایه، دشتهای بارور، رودخانههای پر آب و چمنزارهای پهناور، ما تو را خوندگار همهشان میگردانیم....
****
ریگان: من از همان فلزی ساخته شدهام که خواهرم، و هم ارز اویم. به چشم دل می بینم که آنچه او بر آورده درست وصف محبت من است. چیزی که هست، او بیش از اندازه کوتاه می آید. از این رو، اقرار می کنم که تنها در دوست داشتن وجود والای گرامیتان خودم را سعادتمند مییابم و از همهی خوشیهای دیگر که ارجمندترین بخش حواسمان درک میکند بیزارم.
لیر: ... این زمینهای پهناور، یک سوم قلمرو زیبای پادشاهیمان که در وسعت و فزونی درآمد و خوشیهایی که در بردارد هیچ از آنچه به خواهرت داده شده کمتر نیست.....
****
کوردلیا: ...شما را من، اعلیحضرتا، آن گونه دوست دارم که وظیفه حکم میکند. نه بیشتر، نه کمتر.
لیر: چه، کوردلیا، چه؟ کمی مواظب گفتارت باش، مبادا به بختت آسیب برساند.
کوردلیا: سرور مهربانم، مرا شما به دنیا آوردید، پروردید، دوستم داشتید. من هم، در عوض، این نیکیها را چنان که بایسته است جبران میکنم. از شما فرمان میبرم، دوستتان دارم و بسیار محترم میشمارم. اگر، چنانکه خواهرانم میگویند، تنها شمایید که آنها دوست میدارند،پس شوهرانشان چه نصیبی از محبتشان دارند؟...
لیر: این همه جوان و این همه بی مهر؟
کوردلیا: این همه جوان و این همه راستگو.
لیر: باشد. پس همان راستگویی تو جهیزت خواهد بود.
هشدار اسپویل داستان !!!!!
در ادامه شاه لیر همهی مملکت را به دو تا دختر بزرگتر واگذار کرد و خودش کنار کشید تا نزد دخترانش زندگی کند. بعد از مدتی هر کدام از دخترها سر ناسازگاری گذاشتند و هیچ کدام حاضر به تامین مخارج پدر نشدند و سخن کوتاه کنم که در نهایت شاه لیر دیوانه و آواره و تنها شد و تنها کوردلیا دختر مورد غضب واقع شده به کمک پدر شتافت و جنگی بین او و دو تا خواهر بزرگتر در گرفت و ...
و اما این همه از شاه لیر گفتم که در انتها به اینجا برسم که هر وقت هر شرکتی ادعا کرد که ما یک خانوادهایم یا کارمندی ادعا کرد که عاشق کار هست و کار از همه چیز زندگی برایش مهمتر است، من به یاد دخترهای شاه لیر میوفتم و احساس میکنم یک جای کار ایراد دارد، به نظرم انسانها اگر همان حقوق کارمندی و کارفرمایی را به خوبی رعایت کنند ( منظور فقط نوشتههای قانون کار نیست و منظور تعهداتیست که به مرور با قواعد نانوشته میفهمیم ) اینقدر رابطهی لذتبخش و پرمعنا و هدفمندی شکل میگیرد که نیازی به مبالغه و تعارف و من بمیرم تو بمیریها و دروغهایی که این روزها مد شده نیست . من شخصا سعیام بر این است که مثل کوردلیا به وظایفم به خوبی عمل کنم نه کم و نه زیاد به اندازهی لازم و نیازی نمیبینم همهی زندگیام را وقف کار کنم تا کارمند خوبی «به نظر برسم» و انتظار هم ندارم شرکت به مانند یک پدر از خطاهای من چشم پوشی کند.
اگر روزی هم در مقام کارفرما باشم سعی میکنم محیط کاری حرفهای مبتنی بر اخلاق بسازم نه یک خانواده ( چون من اعضای خانوادهم را به دلیل تنبلی و کمکاری طرد نمیکنم اما مشخصا لزومی نمیبینم با همکارانم چنین باشم)