خانه کوچکی که در طبقه اول آن یک میز با دو صندلی وجود دارد و کشیشی پشت میز آن مشغول نوشتن است، صدای در می آید و کشیش میرود در را باز کند.
جیمز : سلام کشیش، چطوری؟ به نظر خیلی خسته میای ، متاسفم دیروقت اومدم.
کشیش : سلام جیمز، اشکال نداره، تو هیچ موقع وقتشناس نبودی، الان هم کلی کار داشتم، وقتش بود که بیای و مزاحمم بشی.
جیمز : هوا خیلی گرفته بود، حال خوبی نداشتم، گفتم بیام اعتراف کنم یه مقدار سبک بشم.
کشیش و جیمز روی صندلیها پشت میز می نشینند.
کشیش : آخرین باری که واسه اعتراف اومدی فک میکنم حدود ۲۰ سال پیش بود، به دلیل کشتن گوسفند پدرت اومده بودی.
جیمز : خیلی خوب یادت مونده پدر، البته فک کنم ۲۱ سال پیش بود، ۲ روز بعد از تولدم، چه اعترافی کردم؟ اگه یادت هس برام تعریف کن.
کشیش : گفتی بابات یه تفنگ واسه تولدت خریده بوده و تو همینطوری که توی مزرعه به این طرف و اون طرف تیراندازی میکردی اشتباهی به یه گوسفند تیر زدی و اون هم از خونریزی مرده، تو هم واسه اینکه بابات متوجه نشه انداختیش توی چاه و بابات هم فک کرده که گوسفنده گم شده.
جیمز : خب پس اولین چیزی که میخوام اعتراف کنم اینه که اعتراف ۲۰ سال پیشم دروغ بود.
کشیش : گوسفند رو نکشته بودی؟
جیمز : چرا اون گوسفند رو کشتم، اما غیرعمدی نبود، خودم دقیقا هدف گرفتم وسط شکمش.
کشیش : کشتن بی هدف حیوونا اصلا کار درستی نیست.
جیمز : کشتن هدفدارشون چطور؟
مثلا اگه بکشمش که واسه مهمونام کباب درست کنم مشکلی نداره؟
کباب خوردن هدف مناسبیه واسه کشتن گوسفندها؟
کشیش : اینکه واسه آزار دادن حیوون و خالی کردن خشونت بکشیشون کار درستی نیست.
جیمز : یادم نمیاد گفته باشم واسه خالی کردن خشونت کشتمش، حتی یادم نمیاد که ازم دلیل کشتن گوسفند رو پرسیده باشی، بیشتر که فک میکنم یادم نمیاد از وقتی که اومدم برام نوشیدنی آورده باشی.
کشیش بلند میشود دو لیوان آبجو می ریزد، روی میز می گذارد و با بی حوصلگی روی صندلی می نشیند.
کشیش : مادرم حالش اصلا خوب نیست، چند ماهه خیلی مریضه، من هم درگیر دکتر و داروی مادرم بودم امروز، واسه همین فرصت نکردم متن سخنرانی فردا رو اماده کنم.
جیمز : حالا اینقدر هم مزاحم نیستم پدر، اصلا بعد اینکه اعترافم تموم شد کمکت میکنم با هم یه متنی راجع به بخشش بنویسی.
کشیش : آفرین میخوای به من کمک کنی متن بنویسم، اخرین باری که اومدی کلیسا و به یه سخنرانی گوش دادی کی بوده؟
جیمز : همون وقتی که اومدم پیشت و اعتراف کردم، تصمیم گرفتم که بیام و گناهام رو پاک کنم و با خدا تسویه کنم، اما وقتی از کلیسا برگشتم دیدم که گناهام پاک نشده و یه گناه دیگه هم به گناهام اضافه شده، اونم دروغ گفتن به یه آدم احمقه.
کشیش : الان به من گفتی احمق؟
جیمز : الان داشتم راجع به دفعه آخری که رفتم کلیسا صحبت میکردم.
کشیش : اما در ادامهش گفتی که من احمقم.
جیمز : اصلا جلوت بگم آدم احمقی هستی بهتره یا اینکه مثل بقیه پشت سرت بگم؟
کشیش : حرفت رو پس بگیر، وگرنه اعتراف رو نمیتونیم ادامه بدیم.
جیمز: باشه حرفم رو پس میگیرم.
کشیش : حالا ادامه بده.
جیمز : بذار اول بگم بهت که چرا اون گوسفند رو کشتم، بعدش بریم سراغ اعترافات بعدی، علفهای منطقهمون کم شده بود، گوسفندها تغذیهی خوبی نداشتن و همیشه به یه تعداد از گوسفندا علف نمی رسید، اون گوسفند هم توی اون اوضاع خراب حامله شده بود و مطمئن بودم که بعد اینکه بچهش به دنیا بیاد همون روزهای اول از گشنگی میمیره، واسه همون یه تیر زدم توی شکمش که بچهش بمیره و پا توی این دنیای پر از کثافت و گشنگی نذاره، اما بعدش خونریزی کرد و خود گوسفند هم مرد، راستش رو بخوام بگم مردن خودش رو اصلا پیشبینی نکرده بودم.
کشیش : جیمز شوخی میکنی یا واقعا همینقدر که نشون میدی احمقی؟. تو نمیدونی که گوسفند وقتی به دنیا میاد شیر میخوره و نیاز به علف نداره، حتی اگرم داشته باشه میتونی علف جمع کنی و ببری براش، جای اینکه با گلوله بزنیش.
جیمز : خب شاید اون موقع به این موضوع فکر نکردم، شاید هم فکر کردم، یادم نیست.
کشیش : میشه یه نصیحتی بکنم؟
جیمز : غیر از نصیحت کردن کار دیگهای هم بلدی؟
کشیش : سعی کن هیچ وقت کار بدی انجام ندی، هر وقت هم خواستی کار خوبی انجام بدی قبلش یکم فکر کن.
جیمز : به نظرم بهترین نصیحتی بود که تا حالا شنیده بودم، کاش جای همهی اون مزخرفاتی که هر یکشنبه میگی، همین رو هر هفته تکرار کنی.
کشیش : اعتراف بعدیت چیه؟
جیمز : من آدم کشتم.
کشیش : باور نمی کنم.
جیمز : بذار حرفام تموم بشه، باور میکنی.
کشیش : اگه راست گفته باشی ، مهمترین اعترافی میشه که توی این ۲۵ سال داشتم.
جیمز : یه شب که خیلی مست بودم و داشتم رانندگی میکردم، توی خیابون به یه نفر زدم، کاملا عمدی زیرش گرفتم و بعد از اینکه دیدم مرده فرار کردم.
کشیش : ازش کینه شخصی داشتی؟
جیمز : قبلا حتی یه دفعه هم ندیده بودمش، اسمش هم نشنیده بودم، من فقط دیدم یه نفر توی خیابون یه لباسی پوشیده که روش نوشته "هرگز نخواهم مرد، تا وقتی عاشق هستم"، من هم با ماشین رفتم سمتشو زیرش گرفتم که ببینم راست میگه یا نه، چون چند دقیقه قبلش یه دختر رو بوسید و و دختر که داشت میرفت بلند داد زد عاشقتم. اما فک کنم دروغ میگفت چون اگه عاشق بود بعد از تصادف نباید می مرد، هر چند مرگش تقصیر خود دروغگوش بود اما من هم به نقشی که توی این قتل داشتم اعتراف میکنم.
کشیش : میدونی که الان پلیس میتونه دستگیرت کنه و تا چند سال زندانیت کنن؟
تازه اگه شانس بیاری و اعدامت نکنن.
جیمز : میدونی تو هم الان میتونستی مرده باشی، اگه یکی از اون تیشرت های مزخرف و احمقانه رو می پوشیدی.
کشیش : هرکسی که با ماشین بهش بزنی میمیره، مهم نیست چی پوشیده باشه.
جیمز : اگه لباس احمقانه نپوشی کسی با ماشین بهت نمیزنه.
کشیش : پس چرا هر سال این همه تصادف اتفاق میوفته و این همه آدم می میرن ، فکر نمیکنی احتمالا به خاطر الکلیه که رانندهها میخورن؟.
جیمز : نه اصلا، شدیدا معتقدم که به خاطر خیاطهای لعنتی و لباسهاییه که طراحی میکنن.
یه اعتراف دیگه هم دارم که فکر کنم از قبلی بیشتر ناراحتت میکنه، با اینکه توی اون هیچ قتلی نیست.
مری اون دختری که جوونیات عاشق بودی، یه شب توی خیابون خلوت دیدمش که لباس خیلی قشنگی پوشیده بود، منم نتونستم خودم رو کنترل کنم یا بهتره بگم نخواستم خودم رو کنترل کنم، به زور بغلش کردم و بوسیدمش.
کشیش سیلی محکمی به جیمز می زند، سپس با ناراحتی سرش را پایین می آورد و میگوید:
خدایا من رو ببخش.
جیمز : خیلی خشنی پدر، می تونستم با موقعیت های ناخوشایند تر یادت بندازم، من رو بگو که مراعات حال تو رو کردم.
کشیش : موقعیت ناخوشایندتر از این چی میتونه باشه؟
جیمز : اگه قول میدی که خودت رو کنترل کنی و من رو نزنی واست تعریف میکنم.
کشیش : قول میدم.
جیمز : قسم بخور.
کشیش : قسم میخورم.
جیمز : حالا لطفا لیوانم رو پر کن.
کشیش بلند میشود لیوانها رو پر میکند و دوباره روبروی جیمز می نشیند.
جیمز : یادته وقتی که گفتم که مری وسایلش رو جمع کرد و از روستا رفت، خب اونها رو هم دروغ گفتم، یادته چیا بهت گفتم؟
کشیش : تو گفتی سر راه دیدیش و باهات خداحافظی کرده و دستمالش رو داده که بدی به من و بگی که شرمندهست که نمیتونه توی روستا بمونه و باید بره شهر و راه خودش رو پیدا کنه، همهش دروغ بود؟
جیمز : بد کاری کردم دروغ گفتم؟
الان حداقل یه دستمال داری که ببینی و یادش بیوفتی و امیدواری که دوباره ببینیش.
کشیش : آره خب هنوز امیدوارم که دوباره ببینمش، نباید امیدوار باشم؟
جیمز : اگه بخوام ملاحظهت رو بکنم باید بگم آره میتونی امیدوار باشی، اما از اونجایی که اومدم اعتراف کنم و باید راستش رو بگم، نه نباید امیدوار باشی.
کشیش : اصلا دستمالش رو از کجا آوردی اگه خودش نداده بهت؟ نکنه اون رو هم کشتیش کثافت؟
جیمز : قرار شد عصبانی نشی پدر، همه اون شب شاهد بودن که توی بار بودم، حتی خود تو هم توی بار بودی پس نمیخواد الکی به من شک کنی، اون هم بعد از این همه سال، اما کسی که هر شب توی بار بود و اون شب نبود، مایکل مستخدم کلیسا بود، و چرا توی بار نبود ؟
چون وقتی از جاده میومدم سمت روستا که بیام بار، دیدم که جنازه مری رو گرفته و داره می بره سمت جنگل و چند متر پشت سرش هم دستمال مری افتاده بود، منم اون دستمال رو برداشتم و بعدش هم اون داستان قشنگ رو از خودم ساختم.
کشیش : پس چرا به پلیس چیزی نگفتی؟
اصلا لازم نبود به پلیس چیزی بگی، اگه اون دستمال رو برنمیداشتی و اون داستان رو درست نمیکردی پلیس خودش مشکوک می شد و پیداش میکرد، نکنه تو هم باهاش همدست بودی؟
جیمز : نه چرا باید همدستش باشم، من بدون هدف یه گوسفند هم نمیکشم چه برسه به اینکه بخوام یه آدم رو بکشم، اون هم یه دختر جوون خوشگل مثل مری رو، اما خب به چند دلیل اون داستانا رو ساختم، یکی اینکه اگه پلیس می فهمید مایکل همچین کاری کرده معلوم نبود سر خانوادهش چی میاد، مشخص بود که خودش پشیمونه دلیلی نداشت حتما اعدام بشه و چند نفر دیگه بدبخت بشن، دوم اینکه اون تنها دوست تو توی اینجا بود و نمیخواستم تنها دوستت تبدیل به دشمنت بشه، و دلیل آخر هم اینه که اگه راستش رو میگفتم به جای یه کشیش امیدوار تبدیل می شدی به یه کشیش افسرده و ناراحت و تنها که کل وجودش رو انتقام گرفته.
کشیش ناراحت تر می شود، صورتش از عصبانیت قرمز می شود و دست هایش میلرزد.
کشیش : تو باید راستش رو میگفتی، الان دیگه چطور میشه این قضیه رو اثبات کرد اون هم بعد از شایعاتی که تو پخش کردی، نباید توی کار قانون دخالت میکردی.
جیمز : قانون هم نباید توی کار خدا دخالت کنه، به اونا چه ربطی داره که یه نفر کسی رو کشته، خود خدا کارهاش رو میتونه انجام بده و واسه اجرای عدالت نیاز به کمک قانون نداره، پس اول قانون شروع به دخالت کرد و تقصیر خودشه.
کشیش : الان فقط واسه این فکت رو نمیارم پایین که بهت قول دادم کاریت نداشته باشم، سعی کن کاری نکنی که بزنم زیر قولم، چون الان تبدیل شدم به یه کشیش افسرده و ناراحت که که کل وجودش پر از انتقامه.
جیمز : نه قبول نیست،نباید اعترافاتم توی رفتارت تاثیر بذاره، بعد از اینکه اعترافاتم تموم شد، من رو می بخشی و همه چیز رو فراموش می کنی و همون زندگی کسالتبار قبلیت رو ادامه میدی.
کشیش : خودت که میدونی نمیشه.
جیمز : نه واقعا نمی دونستم نمیشه، فکر میکردم که کشیشها همیشه بعد از هر اعترافی همین کار رو میکنن.
کشیش : باید همینطوری باشه، ولی نیست،مثل وقتی که مادرت اومده بود و اعتراف میکرد که هروقت پدرت میرفته سفر بهش خیانت میکرده، و اینکه نمیدونست پدر واقعی تو کیه ،مثلا باید این رو بعد از اعتراف فراموش میکردم، اما هر دفعه حماقتت رو میبینم شروع میکنم به حدس زدن که پدرت کدوم احمقی از این روستا بوده، چون پدر خودت آدم خوبی بود.
جیمز : از کجا میدونی پدرم آدم خوبی بوده؟ آخرش تونستی حدس بزنی که پدر واقعیم کیه؟
کشیش : از غروب که رفتم داروهای مادرم رو بگیرم بهش سر نزدم، الان میرم بهش یه سر میزنم دوباره برمیگردم.
جیمز : شنیدم سل گرفته، مادربزرگ من هم سل داشت، هم خودش مرد هم پدربزرگم از اون سل گرفت و مرد.
کشیش : چطور شنیدی؟ تازه امروز معلوم شد که سل داره، به دکتر هم گفتم که به کسی نگه.
جیمز : یادم رفت بهت بگم، غروب که رفته بودی داروهای مادرت رو بگیری من اومدم تبرتون رو بیارم که مادرت راجع به مریضیش بهم گفت، خیلی ناراحت بود، می ترسید تو هم مریض بشی،
کشیش : اره کلا ناراحته که اینقدر من رو به زحمت مینداره ، ولی من خودم دوسش دارم و تنها کسیه که دارم و حتی وقتی مریضه بودنش بهتر از نبودنشه.
تبر رو کجا گذاشتی؟
جیمز : جایی نذاشتمش، دوباره برگشتم، بشورمش و بعدا بیارمش.
کشیش : یعنی الان هم نیاوردیش؟
جیمز : معلومه که نیاوردم، هدفم از اومدن آوردن تبر نبود، الان حالم گرفته بود، اومده بودم اعتراف کنم حالم بهتر بشه که تازه با این سوال روبرو شدم که پدرم کیه، اصلا کشیش خوبی واسه اعتراف نیستی.
کشیش : خب اعترافت رو کردی، الان برو بیارش.
جیمز : هنوز نشستمش.
کشیش : شستن نمیخواد، اصلا کی تا حالا تبر رو شسته، مگه ظرف غذاست که میخوای بشوریش؟
جیمز : وقتی خونی میشه باید بشوریش و گرنه خون روش خشک میشه و بعدا نمیتونی تمیزش کنی.
کشیش : چه خونی روشه؟ چی کار کردی با تبر؟ قرار بود هیزم هاتون رو خرد کنی باهاش
جیمز : مادرت رو باهاش کشتم، خیلی ناراحت بود و دوست داشت هرچی زودتر بمیره تا تو راحت شی، منم با تبر کشتمش،رفتم تبر رو بشورم و برات بیارم، ولی خب گفتم قبلش بیام پیشت و اعتراف کنم.
هنوز صحبت های جیمز تمام نشده که کشیش سراسیمه به سمت طبقهی بالا می دود، صدای فریاد کشیش می آید و بعد از چند دقیقه با عصبانیت و عجله به پایین می دود و با تفنگی در دستش پشت سر جیمز می ایستد.
جیمز : خب پدر گناهانم رو می بخشی؟
کشیش : بخشیدن کار خداست، من توی کار خدا دخالت نمی کنم، الان میفرستمت پیشش از خودش بخواه تا تو رو ببخشه.
کشیش به سر جیمز شلیک میکند و با تفنگ از خانه می رود بیرون.
۷ آبان، ۱۳۹۸