
آدمیزاد جالبه اما بیشتر اوقات فقط برای خودش.
در منجلابی گیر میکند و فکر میکند اولین نفری هست که طعم تلخ دست و پا زدن را تجربه کردهاست. جوری از آن صحبت میکند که در فرهنگ لغات، کلمات او پیدا نمیشود.
من مطمئنم همیشه اولین نفرها در هر کاری در واقعیت هیچوقت اولین نفر نبودند. آنها فقط صدایشان زودتر یا از راههای نزدیک شنیده شدهاست.
لابهلای این کوچههای بدون توجه خیلیها زودتر فهمیده بودند معنای درد چیست. اما به خوب بودنهای لحظهایه زندگی، نادیدهاش گرفتند.
اینگونه پیش رفت که آدمهای دیده شده فکر کردند آنها فقط درد دارند.
فقط آنها ناراحت میشوند،
تعصب دارند،
فکر میکنند،
احساس دارند،
غرور دارند و .. .
به جایی رسید که متوجه شدند تنها آنها حرف بدرد بخور برای گفتن دارند.
امروز میبینم که بسیاری فکر میکنند آنها فقط انسان اصلی هستند و بقیه، آدمهای آنها.
اولین آدمی که صدایش شنیده شد که سیارهی دیگری را میشود برای زندگی انتخاب کرد، درستترین بود. عطای زمین را به لقایش بخشیدیم.