این لعنتی تمام نمی‌شود. مزه‌ی شربت تلخی را میدهد که از شدت تلخی نمیگذارد لب‌هایم تکان بخورند و فقط چین و چروک صورتم را بیشتر می‌کند.
مقاومت و دفاع همیشه تنها راه برد من بوده و هست. انقدر که آن را بدون هیچ کلمه‌ای نشان دادم تا دودش مستقیم رفت توی چشم خودم. بهرحال من آبرو داشتم در پیش آشناهای قدیمی. زشت بود اگر کسی از من خبری میگرفت، میگفتند فلانی هم کم آورده.
داشتم میگفتم. بالاخره مریض شدم. حالت تهوع‌های مکرر در علم امروز پزشکی به مثابه‌ی اولین هشداره دوست نداشتنی است. چند هفته‌ای میباشد که خوابیده‌ام روی این سفیدی تمیز مملو از هر نوع مراقبت. خودم تقاضای اتاقی ویژه کرده بودم. آمده بودم این رخوت پوست پوست شده را بکنم نه اینکه سرگرم حرف زدن بشوم و گذر زمان را حس کنم. کند گذشتن و کندن انتخابم بود.
در هر صورت در اتاق دو تخته، بحث من و هم اتاقی‌ام از یک سوراخی باید بیرون میزد که بپرسد برای کدام درد فوران کرده به آنجا آمده‌ام و بعد من عینا همین سوالات را تکرار کنم. اگر وضعیت او از من بهتر بود که غصه میخوردم و اگر بالعکس، شرایط بدتری نسبت به من داشت که تماما پر میشدم از تلخی. تمام آنچه که دارم را برای رزرو این اتاق نداده‌ام برای این کارها. اصلا حوصله‌ای نیست که از ضعیف بودن‌های همیشگیم برای او بگویم. بگویم و بخندم که فکر نکند حالم بد است. بگویم و بخندد که زیاد حالش بد نباشد.
تا الان که توی این تنهایی، با کسی حرف مشترکی پیدا نکردم.
تلخ شدم. تلخ تلخ تلخ
