ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا علیزاد
محمدرضا علیزادبدون برچسب نویسنده، گاهی مینویسم.
محمدرضا علیزاد
محمدرضا علیزاد
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

این سه نفر


روز اول کاری دخترم بود و از شب قبل بسیار استرس داشت که چه خواهد شد. هنگام کارش بهش زنگ نزدم که چیزی حواسش را پرت نکند. عصر قرار بود که دنبالش بروم و باهم به خانه برویم. خسته بود و تمام راه گوشم را حرف‌هایی از روز اول کاری‌اش گرم کرد. بادی که توی صورتمان می‌خورد، کمی از حرف‌هایش را با خودش میبرد. کلامش با این حرف تموم شد که پدر باران گرفت.
دستم از شیشه‌ی ماشین بیرون بود و یک قطره باران روی دستان آفتاب سوخته‌ام ریخت. از سرکار برمیگشتم. محل کارم خیابان بود. کارم نیم کلاچ زیر آفتاب، پدال گاز برای باد بیشتر و تبدیل هر پولی به خرد آن بود. هر روز خانم‌های زیادی میخواهند که صندلی شاگرد بشینند و مکالمه من با آنها فقط به سلام و پول خرد داری؟ خلاصه می‌شود. کاش هر روز میرفتم دنبال زنی و از محل کارش سوارش کنم تا برای نشستن کنار من، صندلی شاگرد را انتخاب کند و بگوید که من همیشه دوست داشتم ماشینی زرد داشته باشیم. میرفتیم اولین رستوران تا غذا بخوریم و دنگ عشق آن روزمان را به یکدیگر بدهیم.
امروز غذا نخوردم. دیروز هم مثل امروز. البته اگر آب خنک و کیک را غذا حساب نکنیم. نشستم پای سفره‌ای که توی سطل آشغال پهن شده بود ولی غذا از گلویم پایین نرفت که نرفت. نمک بهترین ماده برای بالا نگه داشتن فشار بدن است. گرسنگی با هفت‌تیر جلوی من ایستاده بود. روزنامه‌ای باز کردم و صفحه حوادث را خواندم. به اولین نفر رسیدم. شیشه‌ای از خرج خودم در شکمش فرو کردم. ایستادم بالای سرش تا بازداشت شوم. در زندان میدانستم کی میمیرم. میدانستم صبح روز شنبه قرار است اعدام شوم؛ اما وقتی شب قبل غذایم را خوردم و میتوانم تا 7 صبح بخوابم. در این خیابان‌ها نمیدانستم کی قرار است از گرسنگی بمیرم.

داستانداستان کوتاهمتنعشقمرگ
۳
۰
محمدرضا علیزاد
محمدرضا علیزاد
بدون برچسب نویسنده، گاهی مینویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید