چراغها خاموش بود نگاهی به دور وبرم انداختم کارهای نیمه تمام خانه و ریخت وپاش روزمره...خستگی روی ذهن و اعصابم راه میرفت. در تاریکی اتاق یک لحظه راس ساعت ۱۲ نیمه شب را دیدم جرعه آب در گلویم ماند . حس عجیبی بود به اندازه کسری از زمان فکر کردم اگر مثل قصه همه دختران خاکسترنشین در این لحظه راس ۱۲ دنیامان عوض شود اگر یک دفعه همه چیز بچرخد غوغا شود زمین و زمان عوض شود...خوب چه بشود؟ به دل کداممان چرخ گردون بچرخد؟ آیا آرزوی مشترکی داریم؟چیزی که همه منتظر وقوعش باشیم؟ منتظر ساعت ۱۲ نیمه شب! منتظر نوعی دگرگونی بسوی کمال و روشنی...ساعت ۱۲ گذشت و اتفاقی نیفتاد. تاریکی چیره بود و تمنای خواب ...