
این روزها احساس عجیبی دارم.
حس میکنم نوزادی دو سه ماهه هستم که نیاز دارد کسی به گرمی بغلش کند و با لطافت غذایش را بده.
حتی به راحتی نمیتوانم بخوابم و فکر میکنم صدای نوازشگری را میخواهم تا زندگی را در گوشم لالایی بخواند.
این روزها توانایی تشخیص خوب از بد را نمیدانم و شدیدا به دستهایی بی منت نیاز دارم تا مواظبم باشد و تر و خشکم کند.
پاهایی خستگی ناپذیر را میخواهم که سرم را روی آن بگذارم و احساس آرامش را با بند بند وجودم بچشم.
لبهایی تا بی دریغ گونههایم را ببوسد.
گوشهایی که صدای بلند آزار دهنده گریهام را آوازی دشتی بشنود.
احساسی آنچنان نزدیک که دردهایم را بفهمد.
چشمهایی که خیره به صورتم ساعتها مات بماند.
اشکهایی که با اشکهایم همراهی کند.
شانههایی برای امنیتم.
و وقتی هیچ کدام از اینها را ندارم دلم میخواهد شبیه همان نوزاد چند ماهه با صدای بلند گریه کنم، اما آینه با دست موهای سفید روی شقیقهام سیلی محکمی را به صورت احساسم مینوازد تا شرم گریه را به نوزاد احساسم بفهماند.