
گاهی وقتا فک میکنم خیلی تنهام. مثل ی پرنده ک تو قفس زندگی گیر افتادم و بال بال میزنم.
جدی پرنده های تو قفس چه گناهی کردن ک تو قفسن. جرمشون خوشگلیه؟یا صدای خوبشون؟ ی آدم چقد باید خودخواه باشه ک ی پرنده رو بخاطر لذت خودش تو قفس حبس کنه.
قبلنا فک میکردم ک تنهایی خوبه کسی کاری ب کارت نداره و راحتی ولی حالا که فک میکنم میبینم بدترین چیز تنهایه. تنهایی باعث میشه اخلاقت رفتارت دیدگاهت نسبت ب همه چیز عوض بشه.
دارم فک میکنم من تو این مدت عمرم چیکار کردم؟چه لذتی از عمرم بردم؟چه خاطره خوبی دارم؟ و به کلمه هیچ میرسم. امیدوارم تویی ک این متنو میخونی هیچوقت ب هیچ نرسی