ویرگول
ورودثبت نام
MohammadReza Rahmatzadeh
MohammadReza Rahmatzadeh
MohammadReza Rahmatzadeh
MohammadReza Rahmatzadeh
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

خلاصه کتاب Pragmatic Programmer. درس 17

درس 17: Shell Games

هر نجاری یک میز کار محکم، خوب و قابل اعتماد لازم داره، جایی که قطعه های کارو اونجا در ارتفاع مناسب نگه داره و روشون کار انجام بده و معمولا هم در وسط کارگاه نجاری قرار میگیره تا از همه جهت بهش دسترسی و بیشترین بهره وری رو داشته باشه. میز کار برای یک برنامه نویس که معمولا با فایلهای تکست سر و کار داره(چه فایل کد و چه کانفیگهای سیستمی و غیره)، کامند لاین هستش(شل Shell)، با شل شما هرکاری میتونید بکنید از دستکاری فایلها، اجرای اپلیکیشن ها، دیباگرها، بروزرها، ادیتورها، و تمامی ابزارها. سرچ کردن در میان فایلها، کوئری زدن جهت گرفتن وضعیت سیستم و فیلترکردن خروجی، همچنین با برنامه نویسی شل میتونید کوئریهای پر کاربرد خودتونو به شکل ماکرو ذخیره و خیلی راحت همیشه استفاده کنید.

برنامه نویسهایی که با محیطهای دارای یوزر اینتفریس گرافیکی(GUI) کار کردن، فکر میکنند توی نقطه ی بالاتر و پیشرفته تری از شل دارن کاراشونو انجام میدن. اما آیا میتونید همه کارهای لازمو با کلیک ماوس و درگ اند دراپ انجام بدید؟؟

پاسخ ساده است: "نه".

یوزر اینتفریس ها فوق العاده اند و قطعا برای عملیات های ساده، کارو راحت و سریع میکنن. از جابجایی فایلها، نوشتن ایمیل، بیلد و دپلوی پروژه و غیره

اما اگر بخاید همه کارهای ممکن رو با GUI انجام بدید، قطعا از یکسری از امکانات محیط برنامه نویسی که باهاش کار میکنید، محروم میشید. شما نمیتونید اتومات کنید کارهای عمومی و پرتکرار رو، همچنین از تمام قدرت ابزارهایی که موجوده نمیتونید کار بکشید. مزیت یوزر اینترفیس ها اینه WYSIWYG یعنی: هر چی میبینید همون چیزی که به دست میارید(what you see is what you get). اما عیب شونم اینه WYSIAYG یعنی: هرچیزی که میبینید تمام اون چیزی هست که میگیرید(what you is all you get)

محیط های GUI معمولا محدود میشن به امکاناتی که طراحشون در نظر داشته، حالا اگر شما چیزی فراتر از اون بخاید و لازم داشته باشید، بد آوردید..

برنامه نویسهای عملگرا معمولا فقط یک کارو انجام نمیدن، کد بنویسن، ابجکت مدل بنویسین، تست بنویسن، داکیومنت سازی کنن یا عملیات بیلد و پابلیش رو انجام بدن. اونها همه این عملیات ها رو بلدن و در شرایطی نیاز میشه که همه شو خودشون انجام بدن. محدوده استفاده از یک ابزار محدود به عملیاتهاییه که میتونه برامون انجام بده، فرض کنید میخاید کامپایلر زبون خاصی رو به IDE تون اضافه کنید، در صورتی که توی UI براتون گزینه ای تعبیه کرده باشه و راهشو دیده باشه میتونید اینکارو انجام بدید.

** از قدرت کامندهای شل استفاده کن

با شل آشنا بشید، قطعا افزایش بهره وری خاهید دید، فرض کنید در یک شرایطی نیاز داریم لیست یونیک نام تمام پکیج های ایمپورت شده به فرمت جاوا رو بگیریم، شل کامند زیر اینکارو برامون انجام میده و اونها رو توی فایلی به اسم لیست ذخیره میکنه:

sh/packages.sh

grep '^import ' *.java |
sed -e's/.*import *//' -e's/;.*$//' |
sort -u >list

اگر شل کامندهای سیستم تون رو یاد نگیرید، قطعا توی شرایط سختی قرار میگیرید، روش های سخت و احمقانه، و برعکس هرچی روی یادگیری شل کار بکنید قطعا افزایش بهره وری رو حس خاهید کرد.

** شل مخصوص خودت

دقیقا مثل نجاری که میز کاری خودشو کاستوم خودش چیدمان میکنه، شما هم میتونید شل رو کاستومایز کنید، با تغییر در کانفیگ های برنامه ترمینال اینکار انجام میشه. چند نمونه از کاستومایزهای عمومی رو نام میبریم:

· تغییر رنگ تم شل

· برای کامندها نام خلاصه بزارید، مثلا کامندی طولانیه ولی شما یک نام 4 5 کاراکتری براش میزارید و با زدن اون سیستم کامند اصلی رو اعمال میکنه

· اتوکامپیلیت کامندها رو فعال کنید

و...

دروس مرتبط 13, 16, 21, 30, 51

منبع کانال تلگرامی: https://t.me/pragmaticprogrammer_fa

programmer
۲
۰
MohammadReza Rahmatzadeh
MohammadReza Rahmatzadeh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید