
درس11: برگشت پذیری (Reversibility)
مهندسا راه حل های ساده رو ترجیح میدن، یک راه حل ساده برای حل یک مشکل مثل یک فرمول ریاضی که جواب مشخصو میده، خیلی مطلوب تره براشون تا مثلا یک مقاله فازی که در مورد عوامل انقلاب فرانسه میگه. مدیران هم معمولا با مهندسین موافقن، راه حل آسون و مشخص که خیلی قشنگ بتونه در پروژه پیاده بشه.
اگر دنیای واقعی هم همکاری کنه، که متاسفانه نمیکنه، نیاز شما امروز یک چیزه، فردا یک چیز و ممکنه هفته بعد یک چیز دیگه. هیچ چیزی همیشگی نیست.
همیشه بیش از یک راه برای پیاده سازی هر چیزی وجود داره، و معمولا هم بیش از یک ارائه دهنده هم برای یک خدمت ترد پارتی(third party) وجود داره.(مثل اوراکل، مایکروسافت، گوگل، AWS، و ...)
بسیاری از عناوینی که توی این کتاب گفته میشه، روشهایی هستن که به تولید نرم افزار منعطف و سازگار منجر بشن، با بکارگیری شون بخصوص اصل dry ، جداسازی(decoupling) و استفاده از پیکره بندی خارجی(external configuration)، نیازی نیست که خیلی از تصمیمات برگشت ناپذیر بگیریم. این خیلی خوبه، چون ما معمولا بهترین تصمیمو تو اولین تلاش نمیگیریم. فرض کنید روی یک تکنولوژی یا ابزار خاص اصرار میکنید و پروژه رو جلو میبرید بعد موقع جذب نیرو تازه میفهمید که توی اون حوزه به راحتی نیرو گیرتون نمیاد، یا روی ابزار ترد پارتی خاصی قفلی میزنیم درست قبل اینکه توسط شرکت رقیبش خریداری میشه و ممکنه سیاست هاش تغییر بکنه. نیازمندیها، کاربران و سخت افزارها خیلی سریعتر از توسعه نرم افزاری که درگیرشیم ممکنه تغییر کنن.
فرض کنید که در پروژه ای شما از دیتابیس رابطه ای خریداری شده(توسط وندور کامرشیال و نه اپن سورس و رایگان)، استفاده کرده اید. در میانه راه و تست پرفورمنس به این نتیجه میرسید که برای نیازتان اگر از دیتابیس دایکومنت بیس استفاده کنید سرعت بهتری خاهید داشت، فقط در صورتی که کدهای لایه دیتا را انتزاعی(ابسترکت) پیاده کرده باشید، میتونید با انعطاف و دردسر کمتری در میانه پروژه اسب ها رو برای دیتابیس جدید زین کنید.
یا مثلا پروژه ای که در ابتدای اون وب بیس استارت خورده و در انتهای پروژه بنا به هر دلیلی پلن عوض میشه و نیاز به موبایل اپلیکیشن هست.
** هیچ تصمیم نهایی وجود نداره
همانطور که باید به فکر منعطف نگه داشتن کد پروژه باشید، باید به فکر منعطف بودن معماری پروژه، توزیع و vendor های تردپارتی هم باشید.
ما این ادیشن از کتابو داریم توی سال 2019 مینویسیم الان این بست پرکتیسا برای معماری سمت سرور وجود داره:
· Big hunk of iron
· Federations of big iron
· Load-balanced clusters of commodity hardware
· Cloud-based virtual machines running applications
· Cloud-based virtual machines running services
· Containerized versions of the above
· Cloud-supported serverless applications
· And, inevitably, an apparent move back to big hunks of iron for
some tasks
خودتون هم میتونید به این لیست اضافه کنید.
اما چجوری باید برای این نوسانات و گوناگونی حوزه معماری برنامه ریزی کنید؟شما نمیتونید. ?
تنها کاری که میتونید بکنید اینه که جوری طراحی و پیاده سازی کنید که تغییرات آسان باشد، api های اکسترنالو پشت لایه های انتزاعی بپوشونیم، سیستم رو به صورت کامپوننت های جدا پیاده سازی کنیم هر چند در نهایت بخان روی یک سرور غول پیکر دپلوی بشن(در یک محل و نه توزیع شده)، این خیلی راحت تر میکنه کارمونو در مقابل اینکه یکپارچه بریم.(زخم خورده ایم که میگیم)
هیچکس نمیدونه که در آینده چه اتفاقی میخاد بیفته. پس جوری طراحی و پیاده سازی کنید که بتونید خیلی راحت با پیشرفت تکنولوژی سازگار باشید و قفل نشید.
دروس مرتبط: 8, 10, 19, 28, 45, 51
منبع کانال تلگرامی: https://t.me/pragmaticprogrammer_fa