بسم الله
امروز داشتم سوابق داستانک های م را نگاه می کردم. دیدم یک داستانک رمضانی داشته ام در مردادماه سال 1390.
ابتدا این داستانک را بخوانید:
در مراسم شلوغ افطار اداره شان، کناری نشست . روی یک صندلی . تنها و دور از هیاهوی همه . با یکی دوتا قند چایش را شیرین کرد و با کمی نان و پنیر روزه اش را بازکرد.
دستش به سمت خرما رفت . یادش آمد که به عاطفه - نامزدش- همین ماه قبل - شب نیمه شعبان - کنار سفره عقد قول داده بود که هیچ لحظه شیرینی را تنها نباشد. خرما را به بشقاب برگرداند . رفت توی عالم حساب و کتاب : "چند ماه دیگر باید کار کنم تا برگردم به شهر خودم و دست عاطفه را بگیرم و با هم برویم سر خانه زندگی خودمان ؟"
عددها به او گفتند حدودا 2 سال دیگر . صورتش خندید. خوردن خرما را حواله کرد برای رمضان دو سال دیگر .
دوستی برای این داستانک کامنت گذاشته بود که:
بهش بگوئید حالا حالا ها باید کار کند تا رمضان 2 سال دیگر خرما قد دونفر گیرش بیاید.
و دوستی دیگر نوشته بود:
بابا جان می خورد خرمای دو سال دیگه می دونی می شود چند؟ مطمئن باش ما به عاطقه خانم می گیم چیزی نمی گه.
و هم چنین بزرگ واری نوشته بود:
اگه 2 سال دیگر، 2 سال دیگر نشود!
راست ش را بخواهید یک وقت هایی از دیدن این کامنت ها ناراحت می شدم. ولی حالا می بینم حتا در دنیای قصه ها هم جایی برای رویاپردازی مرد جوان و گرفتن دست عاطفه اش نیست.
امروز تقریبا 8 سال از آن روزها می گذرد و مرد جوان قطعا هنوز هم نمی تواند دست عاطفه اش را بگیرد و سر خانه و زندگی شان بروند.