ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا مهاجر
محمدرضا مهاجرنویسنده، داستان نویس، فعال فناوری اطلاعات
محمدرضا مهاجر
محمدرضا مهاجر
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

همان آش، همان کاسه

بسم الله
امروز داشتم سوابق داستانک های م را نگاه می کردم. دیدم یک داستانک رمضانی داشته ام در مردادماه سال 1390.
ابتدا این داستانک را بخوانید:

در مراسم شلوغ افطار اداره شان، کناری نشست . روی یک صندلی . تنها و دور از هیاهوی همه . با یکی دوتا قند چایش را شیرین کرد و با کمی نان و پنیر روزه اش را بازکرد.
دستش به سمت خرما رفت . یادش آمد که به عاطفه - نامزدش- همین ماه قبل - شب نیمه شعبان - کنار سفره عقد قول داده  بود که هیچ لحظه شیرینی را تنها نباشد. خرما را به بشقاب برگرداند . رفت توی عالم حساب و کتاب : "چند ماه دیگر باید کار کنم تا برگردم به شهر خودم و دست عاطفه را بگیرم و با هم برویم سر خانه زندگی خودمان ؟"
 عددها به او گفتند حدودا 2 سال دیگر . صورتش خندید. خوردن خرما را حواله کرد برای رمضان دو سال دیگر .

دوستی برای این داستانک کامنت گذاشته بود که:

بهش بگوئید حالا حالا ها باید کار کند تا رمضان 2 سال دیگر خرما قد دونفر گیرش بیاید.

و دوستی دیگر نوشته بود:

بابا جان می خورد خرمای دو سال دیگه می دونی می شود چند؟ مطمئن باش ما به عاطقه خانم می گیم چیزی نمی گه.

و هم چنین بزرگ واری نوشته بود:

اگه 2 سال دیگر، 2 سال دیگر نشود!

راست ش را بخواهید یک وقت هایی از دیدن این کامنت ها ناراحت می شدم. ولی حالا می بینم حتا در دنیای قصه ها هم جایی برای رویاپردازی مرد جوان و گرفتن دست عاطفه اش نیست.
امروز تقریبا 8 سال از آن روزها می گذرد و مرد جوان قطعا هنوز هم نمی تواند دست عاطفه اش را بگیرد و سر خانه و زندگی شان بروند.

داستانک
۰
۰
محمدرضا مهاجر
محمدرضا مهاجر
نویسنده، داستان نویس، فعال فناوری اطلاعات
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید