
کار کردن در فرانسه برای شهروندان خارج از اتحادیه اروپا معمولا به دریافت مجوزهای مرتبط با کار و اقامت نیاز دارد. نوع ویزایی که برای فرد صادر میشود به عواملی مانند نوع شغل، مدت قرارداد، وضعیت کارفرما و مدت حضور در فرانسه بستگی دارد.
به همین دلیل چیزی به نام یک «ویزای کاری فرانسه» که برای همه متقاضیان یکسان باشد وجود ندارد. فرانسه برای شرایط شغلی مختلف، مسیرهای متفاوتی در نظر گرفته است.
یکی از مسیرهای معمول، استخدام شدن توسط یک کارفرمای فرانسوی است. در این حالت فرد میتواند با قرارداد کاری مدتدار یا قرارداد دائمی وارد فرآیند دریافت ویزای کاری شود.
برای استخدام نیروی خارج از اتحادیه اروپا، در بسیاری از موارد کارفرما باید پیش از درخواست ویزا برای دریافت مجوز کار اقدام کند.
نوع ویزا نیز به قرارداد بستگی دارد. برای قراردادهای دائمی، ویزا با عنوان «salarié» و برای قراردادهای مدتدار، عنوان «travailleur temporaire» استفاده میشود. در قراردادهای بلندمدت، پس از ورود به فرانسه نیز مراحل مربوط به اعتبارسنجی و اقامت انجام میشود.
اگر قرارداد کاری برای مدت مشخصی باشد، شرایط فرد با کسی که قرارداد دائمی دارد متفاوت خواهد بود.
برای مثال، قراردادهای مدتدار میتوانند در گروه کار موقت قرار بگیرند. در چنین شرایطی، بسته به مدت قرارداد، ممکن است ویزای کوتاهمدت یا ویزای بلندمدت با عنوان «travailleur temporaire» صادر شود.
بنابراین صرف داشتن پیشنهاد شغلی به این معنی نیست که همه متقاضیان یک نوع ویزا دریافت میکنند؛ مدت و ماهیت قرارداد نقش مهمی در تعیین نوع مجوز دارد.
فرانسه برای برخی مشاغلی که ماهیت فصلی دارند نیز شرایط مشخصی در نظر گرفته است. کشاورزی و برخی فعالیتهای مرتبط با گردشگری نمونههایی از مشاغلی هستند که ممکن است در این دسته قرار بگیرند.
کارگر فصلی خارجی در فرانسه نمیتواند بیشتر از ۶ ماه در یک دوره ۱۲ ماهه به عنوان نیروی فصلی کار کند.
اگر قرارداد بیش از سه ماه باشد، ویزای بلندمدت با عنوان «travailleur temporaire» صادر میشود و در قراردادهای سه ماهه یا کمتر، بسته به شرایط، امکان استفاده از ویزای کوتاهمدت وجود دارد.
یکی دیگر از مسیرهای مهم اشتغال در فرانسه، Passeport Talent یا همان پاسپورت استعداد است.
این مسیر برای گروههایی از نیروهای متخصص، پژوهشگران، افراد دارای تخصص بالا، برخی کارکنان شرکتهای بینالمللی و افرادی که فعالیت حرفهای یا علمی ویژهای دارند طراحی شده است.
برای نمونه، یکی از زیرگروههای آن به کارکنان بسیار ماهر اختصاص دارد. در این حالت، فرد باید شرایط مشخصی از نظر تحصیلات یا سابقه حرفهای و همچنین میزان درآمد داشته باشد.
اعتبار اقامت مرتبط با پاسپورت استعداد میتواند متناسب با مدت قرارداد باشد و حداکثر تا چهار سال برسد. در برخی گروهها، اعضای خانواده نیز میتوانند همراه فرد وارد فرانسه شوند و مجوز اقامت و کار دریافت کنند.
کارت آبی اتحادیه اروپا یا EU Blue Card یکی از مسیرهای اقامت کاری برای نیروهای متخصص و دارای صلاحیت بالا است.
در فرانسه، برای این مسیر شرایطی مانند داشتن قرارداد کاری حداقل یکساله، برخورداری از مدرک تحصیلی مناسب یا سابقه حرفهای قابل قبول و رسیدن به حداقل حقوق تعیینشده وجود دارد.
طبق اطلاعات فعلی France-Visas، برای این گروه حداقل حقوق برابر با ۱.۵ برابر حقوق ناخالص مرجع تعیینشده برای این نوع اقامت است. این رقم از ۲۱ اوت ۲۰۲۵، ۵۹٬۳۷۳ یورو به عنوان حقوق ناخالص مرجع اعلام شده است.
کارت آبی بیشتر برای نیروهایی مطرح است که در مشاغل تخصصی و سطح بالای حرفهای فعالیت میکنند.
پژوهشگرانی که با یک مؤسسه علمی یا دانشگاهی در فرانسه همکاری میکنند نیز میتوانند از مسیرهای اختصاصی مربوط به پژوهشگران استفاده کنند.
در این مسیر معمولا وجود یک قرارداد یا توافق میزبانی از طرف یک مؤسسه پژوهشی یا آموزشی مورد تأیید اهمیت دارد. نوع و مدت اقامت نیز با توجه به قرارداد پژوهشی تعیین میشود.
برای قراردادهای پژوهشی واجد شرایط، امکان دریافت ویزای بلندمدت با عنوان مرتبط با «passeport talent – chercheur» وجود دارد.
گاهی فرد پیش از مهاجرت در یکی از شرکتهای یک مجموعه بینالمللی مشغول به کار است و برای انجام مأموریت، آموزش یا فعالیت تخصصی به شعبه همان مجموعه در فرانسه منتقل میشود.
در این شرایط، مسیر ICT یا Intra-Corporate Transfer مطرح میشود.
برای استفاده از این مسیر، فرد باید شرایط مشخصی داشته باشد؛ از جمله اینکه معمولا پیش از انتقال، برای مدت مشخصی در شرکت خارج از منطقه اقتصادی اروپا مشغول به کار بوده باشد.
نوع مجوز نیز به مدت مأموریت و نوع فعالیت بستگی دارد. برای برخی مأموریتهای طولانیتر، ویزای بلندمدت با عنوان «salarié détaché ICT» صادر میشود.
در بعضی شرایط، فرد همچنان کارمند یک شرکت خارج از فرانسه است اما برای انجام یک پروژه یا ارائه خدمات به فرانسه اعزام میشود.
این وضعیت با استخدام مستقیم در یک شرکت فرانسوی تفاوت دارد.
برای مأموریتهایی که بیش از ۹۰ روز طول میکشند، در شرایط مربوط به اعزام نیروی کاری، ممکن است ویزای بلندمدت با عنوان «travailleur temporaire» مورد استفاده قرار گیرد. در بسیاری از این موارد نیز دریافت مجوز کار پیش از درخواست ویزا ضروری است.
برخی فعالیتهای هنری و حرفهای نیز مقررات خاص خود را دارند. برای مثال، مدلها، عوامل حرفهای مرتبط با مدلینگ و برخی هنرمندان میتوانند با توجه به نوع قرارداد و مدت فعالیت از مسیرهای متفاوتی استفاده کنند.
برای فعالیتهای کوتاهمدت، ممکن است ویزای کوتاهمدت کافی باشد؛ اما فعالیتهای بیش از سه ماه معمولا وارد چارچوب ویزای بلندمدت و مجوز کار میشوند.
هر فعالیت اقتصادی در فرانسه لزوما به معنی استخدام شدن توسط یک کارفرما نیست.
اگر فرد قصد داشته باشد به عنوان صاحب کسبوکار، فعال تجاری یا متخصص یک حرفه آزاد در فرانسه فعالیت کند، مسیر مربوط به فعالیت غیرحقوقبگیری یا حرفه آزاد مطرح میشود.
برای این نوع فعالیت، ویزای بلندمدت با عنوان «entrepreneur/profession libérale» وجود دارد و متقاضی باید شرایط اقتصادی و اداری لازم برای فعالیت خود را اثبات کند.
خیر. شرایط دریافت مجوز کار به نوع فعالیت و وضعیت فرد بستگی دارد.
در استخدام مستقیم توسط یک شرکت فرانسوی، معمولا کارفرما باید برای دریافت مجوز کار اقدام کند. در برخی فعالیتهای کوتاهمدت نیز استثناهایی وجود دارد؛ برای مثال برخی رویدادهای فرهنگی، ورزشی، علمی یا حرفهای ممکن است تحت شرایط مشخصی از الزام دریافت مجوز کار معاف باشند.
به همین دلیل، بررسی نوع قرارداد و ماهیت فعالیت قبل از انتخاب مسیر ویزا اهمیت زیادی دارد.
مدت اعتبار ویزای کاری به نوع قرارداد و دسته ویزایی بستگی دارد.
برای برخی مشاغل، ویزای بلندمدت معادل مجوز اقامت صادر میشود و فرد باید پس از ورود، آن را در مهلت تعیینشده اعتبارسنجی کند. در برخی مسیرهای دیگر نیز فرد پس از ورود به فرانسه برای دریافت کارت اقامت چندساله اقدام میکند.
برای نمونه، در مسیر پاسپورت استعداد، اعتبار اقامت میتواند متناسب با قرارداد کاری و حداکثر چهار سال باشد.
ویزای کاری فرانسه یک عنوان واحد برای تمام نیروهای خارجی نیست. نوع مسیر به وضعیت شغلی فرد بستگی دارد و میتواند شامل استخدام مستقیم، کار موقت، کار فصلی، پاسپورت استعداد، کارت آبی اتحادیه اروپا، پژوهش، انتقال درون شرکتی یا مأموریت کاری باشد.
تفاوت اصلی این مسیرها در نوع قرارداد، میزان تخصص، مدت اقامت، وضعیت کارفرما و شرایط دریافت مجوز کار است. بنابراین پیش از بررسی مدارک، ابتدا باید مشخص شود فعالیت مورد نظر دقیقا در کدام دسته قرار میگیرد.