منظومه شمسی تشکیل شده است از خورشید ، ۸ سیاره ، ۱۶۹ قمر ، سیاره های کوتوله ، تعداد بیشماری سیارک ، کمربند کای پر ، ستاره های دنباله دار ، شهاب وارها و غبار . سیارات منظومه شمسی به چهار سیاره داخلی جامد و سنگی ، شامل عطارد (تیر)، زهره (ناهید)، زمین و مریخ (بهرام)؛ دو سیاره بزرگ گازی ، شامل مشتری (برجیس)، زحل (کیوان)؛ و دو سیارهٔ یخی اورانوس و نپتون تقسیم می شود .

بر اساس تعریف جدیدی که در سال ۲۰۰۶ از سوی انجمن جهانی ستاره شناسی انتشار یافت و به تدریج مورد قبول بیشتر ستاره شناسان واقع شده است ، منظومه شمسی از ۸ سیاره تشکیل یافته و نپتون آخرین سیاره منظومه شمسی محسوب می شود . در سالهای بعد ، اجرامی نظیر پلوتون که مشاهبت های زیادی با سیارات منظومه شمسی دارند ، سیاره های کوتوله نامیده شدند . این گونه اجرام به تعادل هیدرواستاتیکی رسیده و شکل کروی یافته اند ، اما نتوانسته اند اطراف مدار انتقالی خود را از اجرام دیگر پاکسازی کنند . در حال حاضر ردهٔ سیاره های کوتوله به ترتیب فاصله از خورشید عبارت اند از : سِرِس ، پلوتون ، هائومیا ، ماکی ماکی و اِریس . با توجه به پیش بینی های ستاره شناسان انتظار می رود تعداد سیاره های کوتوله به تدریج افزایش یابد .

در تمام پهنه منظومه شمسی ، به لحاظ حرارت و تشعشع خورشید ، تنها نواحی میان مدار زهره و مریخ مستعد پیدایش و تداوم حیات است .