
... شهاب پیدا شد؟
اگه خبری شد به من بگو...
از مکالمات پشت سر همش با مریم و سعید و سارا ، ناخواسته این جملات را شنیدم. تازه کنارم نشسته بود، و مدام با گوشی همراهش ور می رفت، لابد تو هزارتوی این شیء هوشمند، دنبال شهاب می گشت!
با اولین و آخرین نیم نگاهی که به او انداختم، به دلم ننشست؛ نه اینکه عیب و ایرادی داشته باشد؛ نه، فقط آن جذابیت و صمیمیتِ در نگاه اول را که برای شب نشینی امشبم نیاز داشتم، از چهره ی مضطرب و منشِ دورش از دنیایی که مدتهاست در آن گمشده ام؛ نیافتم.
اگر دچار آن حال غیر قابل توصیف نبودم حتما با او هم کلام می شدم و خودم را در نگرانی گم شدن شهاب شریک می کردم. اما گذاشتم حریم سکوت، بینمان سالم بماند، حوصله شنیدن هیچ توضیحی پیرامون این ماجرا را نداشتم و شاید وقتی دیگر، جایی دیگر، با آدمی دیگر سر صحبت را باز می کردم، اما امشب نه.
دلم عجیب گرفته است... اصلا شبیه کسی نیستم که به دیدار می رود به زیارت...
چشم از چراغهای قرمز و آبی سقف بر می دارم و به ستاره های زمینیِ دور دست می دوزم...
به آن شعله های کوچکی که شهری ناآشنا را مُشفقانه در بر گرفته است...
چند بار این جاده را پیموده ام؟ ... چند بار با شعله های کوچک چشمک زن سوخته ام؟ ... چند بار با شنیدن پژواک صدای قلب خودم، برای ماندن، بهانه ساخته ام ؟... چرا خسته نمی شوم؟... چرا دست نمی کشم؟
بچه که بودم دلم می خواست مثل خواهر و برادر بزرگترم، تمام راه از اشتیاق دیدار بیدار باشم و شهر به شهر، چراغها و چراغانی ها را در چشمانم بریزم.
خوابم می بُرد اما مقاومت میکردم؛ به آخر شب که نزدیک می شدیم تاب بیداریَم نمی ماند... آن سالها من مشتاق نبودم؛ مشتاق ...
مشتاق رسیدن به شهری که تمام دلخوشی های مامان را یکجا بغل گرفته بود... ساکت درون آن صندلی پشت بلند و اندوه دوری از بابا فرو می رفتم و هیچ کس نمی فهمید در آن هیاهوی شاد تابستان های کودکی و آن بازی های رنگین اتاقک زیر خرپشتک، چقدر دلتنگم!
اتوبوس به پل وسط شهر که می رسید، پیاده می شدیم. زودتر از همه بوی فاضلاب شهر به استقبالمان می آمد یا به قول مامان بوی گاز...
دمدمه های اذان صبح، زن جوانی با پنج بچه قد و نیم قد به دیدار می رفت قبل از سپیده، قبل از اذان... آنقدر جوان که هیچ کس باور نمی کرد مادر آن مهد کودک سیار باشد!
پل... کلمه ای پر معنا و عمیق... گذشته از معانی گسترده اش خاطرات بسیاری بر زیر و بالایش ساخته ام... امشب از آن همه خاطره، تنها یکی خودش را به در و دیوار ذهنم می کوبد...
در آن نیمه شبِ نیمه ی خرداد روی پل، پیاده شدیم، چشمم به آتش زیر پل و کارگرانی که زمین را می کندند؛ خیره ماند...
" صبح زنی را سنگباران می کنند "
این جمله را از زبان راننده تاکسی شنیدم که دقایقی بعد از پیاده شدن از اتوبوس ،
ما را به میعادگاه تابستان های کودکی می برد، خانه ی مادر بزرگِ مادری... و بعد از پژواک چند باره ی آن جمله ی دهشتناک در سلول سلولِ مغز نارَسَم، در خیال خود گودالی را می دیدم که زن گناهکاری را تا گردن در آن دفن کرده اند و مردان بی گناه!!! آنقدر به او سنگ می زنند تا جان نکبتش از تن هرزه اش بیرون برود!!!
چه کسی می تواند میزان وحشت کودکی را از تجسم عملی چنین وحشیانه، تخمین بزند؟
چه کسی باور می کند که آتش زیر پل آن نیمه شب خرداد، کنار گودالی که مردان مومن!!! حفر می کردند؛ تمام کودکی دختر بچه ای وحشت زده را یکجا بسوزاند؟
دلم عجیب گرفته و خودم خوب می دانم اصلا شبیه کسی نیستم که به دیدار می رود، به زیارت...
انتشار در ویرگول ۱۶ تیرماه ۱۴۰۵
برگ زردی از دفتر کودکی پاییز ۱۴۰۰