در کودکی، درک مبهم و دید مجهولی به همه چیز داشتم. به جز چند صحنه، چیز خاصی از بچگی یادم نمیاد. زندگیم از سه سال و نیمگی، وقتی برادر کوچکم به دنیا آمد با پدر و مادر و کنار چهار خواهر و برادر ادامه داشت...
کودکی خاصی نداشتم؛ نه پر شور و شر و شیطان بودم، نه بازیگوش و سرکش و نه آنچنان که پدر فکر می کرد؛ عاقل. الان که این واژه ها را ثبت می کنم؛ دریافتم که آن روزهای دور، تنها و تنها یک تماشاچی بودم. انگار آفریده شده بودم تا شاهد زندگی دیگران باشم. درکم از خودم و جهانی که پیرامونم می چرخید؛ کُند و ناقص پیش می رفت. از همه مهم تر اینکه محتاط، بی جنب و جوش و آرام بودم و این انتخاب آگاهانه و دلخواهم نبود که هنوز، "آگاهی"، چنان از من دور و "دلخواه"، چنان مبهم بود که جز این مسیر، راه دیگری ممکن نبود.
@mehromahbato
۲۷ فروردین ۱۴۰۵
نقطه ی تاریکی در کودکی به یاد نمی آورم. حضور همیشه مهربان مادر بود و آغوش همیشه گرم پدر. یک بار برایم تعریف کرد که هم زمان با تولد من از محل کارش ترفیع و اضافه حقوق گرفته بود و این برکت را از قدم من می دانست. یک بار دیگر گفت، پدرش از سلیقه و آرامش مادرش خیلی تعریف می کرده و کارهای من او را به یاد مادرش می اندازد؛ مادری که در هفت سالگی از دست داده بود.
پدر به هر بهانه ای از من برای خودش محبوبیت می ساخت.به خودِ کودکم که نگاه می کنم؛ ویژگی برجسته ای نمی بینم. نه شور و شوق کودکی، نه زبان شیرین کودکانه، نه مهربانی دخترانه که دیگر خواهرانم داشتند. شاید فقط ویژگی هایی در من می دید که خودش دوست می داشت و ناخواسته اسباب حسادت و حساسیت برادر بزرگم را فراهم می کرد. بعدها که بزرگتر شدم با خودم به این نتیجه رسیدم که علت نا آرامی ها و آزار و اذیت های برادرم فرق گذاشتن پدر، بین ما بوده است. و از یک جایی، دیگر تعریف های پدر، نه تنها خوشحالم نمی کرد بلکه احساس گناه برای خودم و نوعی تنفر از رفتار نسنجیده ی او برایم ایجاد می کرد. هنوز در گنگی دنیای ناشناخته ی خودم گم بودم که کودکیم به نوجوانی رسید.
@mehromahbato
۲۹ فروردین ۱۴۰۵
