ویرگول
ورودثبت نام
مه
مه
مه
مه
خواندن ۱ دقیقه·۷ ماه پیش

سنگ از پشت نمازم پیداست

نماز پیرمرد کارگر بر سنگ فرش سرد پیاده رو، بهمن ۰۴
نماز پیرمرد کارگر بر سنگ فرش سرد پیاده رو، بهمن ۰۴

مامان خیلی پرهیزکار بود.

از آن دسته زن هایی که زن بودن را در حیا و عفاف، قناعت، سازگاری، خانه داری و البته بلد بودن هنر، برای کمک به همسر، در هُل دادن چرخ زندگی، معنی می کنند و مشق هر روز ما تکرار این واژه ها بود:

دختر باید سر به زیر باشه،

صدای خنده ش بلند نشه،

صداشو نامحرم نشنوه،

دختر خوب و متین آرایش نمی کنه

لاک نمیزنه

موهاش دیده نمیشه

لباس تنگ نمیپوشه

جوراب نازک پاش نمیکنه

ترانه گوش نمیده

نمیرقصه...

مامان اخم نمی کرد.

دعوا نمی کرد.

فقط با ملایمت، خط می داد.

خصوصیات دختر خوب را می گفت و من برای خوب بودن هر روز بیشتر از قبل، از خودم دور می شدم...

تنها وسیله ی آرایشی مامان، یک جعبه قدیمی از پودرها و سایه ها و رژ گونه ها بود که یادگار خرید عروسیش بود و تقریبا دست نخورده مانده بود. گاهی که مامان خونه نبود؛ با هزار ترس و دلهره و احساس گناه، سر جعبه ی سفید آرایش می رفتم و ناشیانه، خودم را آرایش می کردم و چقدر از دیدن صورت آرایش شده ام در آینه لذت می بردم. اما همه ی آن احساس لذت، آمیخته با عجله و دلهره بود چون می دانستم باید قبل از آمدن مامان، صورتم را آنقدر محکم بشویم که رد همه چیز پاک شود وگرنه "خوب بودنم " پیش مامان کم رنگ می شد و احساس گناه در من بیداد می کرد!

@mehromahbato

۲۴ فروردین ۱۴۰۵

۵
۲
مه
مه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید