هر روز برای حفظ تعادل انرژی، مسیری را طی می کنم که به باشگاه منتهی می شود... ناگزیر باید از پر ترددترین خیابان شهر بگذرم و این یعنی مواجهه با صورتهای متعدد عابران... عصرهای دم کرده ی تابستان با تیپ و استایل های بسیار متنوع و چهره هایی که هر کدام پشت نقاب عملها و آرایش های سنگین، هنوز نشان نژاد و قومیتشان را یدک می کشند... گاهی احساس می کنم اینجا، جایی جدای از ایران است انقدر که صورت جدید آزادی برای همه به رسمیت شناخته شده و کسی لااقل مزاحم نوع پوشش زنان و دختران نیست.
گاهی که از گرما کلافه می شوم به قدر کفایت شالم را باز می کنم تا هوا، راه نفوذش را برای خنک کردن تن داغم بیابد اما هنوز مطمئن نیستم که بخواهم کاملا حجاب را کنار بگذارم، هنوز با این ماجرا راحت نیستم، اما آنگونه که خودم را شناخته ام بعید هم نیست؛ چرا که باور دارم حیا مقوله ای درونی است که اگر درست شکل بگیرد؛ بود و نبودِ حجابِ ظاهر، چندان اهمیتی ندارد. چه بسیار حجاب ها که بی اتکا به حیا به راحتی بر امیال خزنده آغوش می گشایند... بگذریم... از تابلوهای نفیسِ سیارِ رنگ و لعاب و بازارِ گرمِ فشنِ تابستان که قدری فروتر نگاه می کنم کف پیاده رو، روی کارتنی خشک و خشن، زخمی عمیق بر صورت این همه زیبایی نقاشی شده است که نمی توانم از دیدنش صرف نظر کنم. هر روز همین است؛ غنیمت گرفتن از جامعه ای که هنوز نسبتش با رنج دیگری، ترحم است...
به خانه که می رسم با مددکار اجتماعی تماس می گیریم و شرح حال میدهم می گوید: بخاطر تماستان پیگیری می کنیم اما تجربه نشان داده فایده ای ندارد. والدین آنها عامل این اعتیاد و تکدیگری هستند. ما آنها را به کمپ ترک اعتیاد تحویل میدهیم بعد از دو هفته که به خانواده تحویل داده می شوند دوباره به چرخه اعتیاد و گدایی برمی گردند.
فردای آن روز و تا دو سه هفته بعد از آن، ندیدمش، اما دیروز باز هم آن زخم عمیق، روی بومی از جنس کارتن، کف پیاده رو نقش بسته بود.
یک شب آیانا از ما قول گرفت که هرگز به کودکان خیابان یا هر گدای دیگری کمک نکنیم چرا که عمل ما باعث گسترش هر چه بیشتر کسب و کار گدایی و تشویق کسانی می شود که کودکان را به این کار وادار می کنند.
بامداد پنج شنبه اول مرداد صفر پنچ
