آسمان، ابری است، گویا هوای بارش دارد... وای! که چه بر سرِ زمین و ساکنانش می آمد اگر آسمان، رسالتش را از یاد می برد؟!
مثل من، که در میانه ی زندگی، ناگهان فراموش کردم از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟
هنوز نمی دانم خط مشی سخن را چگونه در دست بگیرم که حرفی ارزشمند گفته باشم؛ حرفی که تنها حرف نباشد، رشته ای باشد از مرواریدهای اصل، که هر دانه اش را با شیرجه در اعماق زندگیم بیرون می آورم، به بند می کشم و به گردن زیبایت می آویزم.
@mehromahbato
۲۳ فروردین ۱۴۰۵
به کشتزارها که نگاه می کنم سبز در سبز، تا افق های دور گسترده اند؛ به درختان که در تمنای دست های رو به آسمانشان، شکوفه ها به میوه نشسته اند؛ به آن همه خرمی که از روزنه ی مردمک هایم وارد می شود و دم به دم مجذوبترم می کند؛ به لطافت این صبح سبک، در آخرین روز فروردین که پاره های ابر، گرمای خورشید را متعادل و نسیم، بوی اردیبهشت را پخش می کند به تو فکر می کنم! به آمدنت، به ماندنت و به جایگاهت در قلبم که تا ژرف ترین نقطه تا ابدیت، ریشه دوانده است.
@mehromahbato
یک اردیبهشت ۱۴۰۵
