ویرگول
ورودثبت نام
مژگان معمار زاده
مژگان معمار زادهکمی نویسنده و علاقمند به نقد فیلم
مژگان معمار زاده
مژگان معمار زاده
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

سرزمین گوجه‌های سبز

?????????


باد سر در پی شب گذاشت و لولا سر و شکمش را آهسته به بالا و پایین تکان داد . برگها روی صورتش خش خش کردند ؛ آنگونه که سالیان قبل روی بدن بچه ی شش ماهه کرده بودند . جز فقر هیچکس ششمین بچه را نمی خواست .. بعد از آن بود که ترکه ها پاهایش را زخمی کردند اما هرگز نتوانستند به صورتش آسیبی برسانند ...
چند ماهی بود که لولا هر هفته روزنامه ها را در جعبه ی شیشه ای اعلانات خوابگاه عوض می کرد .‌کنار جعبه ی شیشه ای می ایستاد و لبانش را می جنباند ، با فوت مگس های مرده را دور می کرد و با دو جوراب دولتی ای که از چمدانش بر می داشت ، شیشه را برق می انداخت. . با یک لنگه جوراب شیشه را خیس میکرد و با لنگه ی دیگر روی آنرا لته میکرد تا خشک شود ، بعد گیره های روزنامه را باز میکرد و پس از مچاله کردن نطق قبلی دیکتاتور آخرین بیانات او را به جای آن می گذاشت . لولا بعدا جورابها را دور می انداخت . یکبار که تقریبا تمام جورابهای دولتی موجود در چمدانش را مصرف کرده بود مجبور شد از جورابهای سایر چمدان ها استفاده کند . کسی گفت: "ان جورابها مال تو نیست". لولا جواب داد : تو که دیگر آنها را نمی پوشی"..


پدری سرگرم هرس کردن باغ خویش در فصل تابستان است . دختر بچه ای در کنار کرت باغچه ایستاده است و با خود فکر می کند : "پدر یک چیزی از زندگی می داند ؛ چون دارد وجدان گناهکار خود را در لابلای گیاهان کاملا بی شعور پنهان می سازد تا بعدا آن را هرس کند .. یک لحظه پیش ، دخترک آرزو داشت گیاهان کاملا بی شعور بتوانند خود را از شر قیچی و بیلچه نجات دهند و تابستان را از سر بگذرانند ؛ اما آنها نمی توانند فرار کنند... چون پرهای سفیدشان تا پاییز در نمی آید ، تازه در پاییز است که درختان پرواز را می آموزند .
پدر هرگز مجبور نبود فرار کند . او سرود خوانان به سوی جهان رژه رفته بود . پدر در آن روزگاران گورستان ها برپا کرده و با شتاب از آنها گریخته بود . یک اس اس جنگ باخته ی از صحنه ی کارزار بازگشته ، با پیراهنی اتو کشیده در کمد لباس و سری که موهایش هنوز خاکستری نشده . پدر خیلی زود از خواب بیدار شد . او دوست داشت بر روی علف ها بخوابد .. وقتی دراز می کشید می توانست به بالا نگاه کند و ابرهای سرخ فام پیام آور روز را ببیند و چون صبح هنوز مانند شب سرد بود، ابرهای سرخ فام ناگزیر بودند سینه ی آسمان را بشکافند . پگاه از فراز ابرها آمد و در پایین روی علفها ، پدر احساس تنهایی کرد .. احساسی که او را با شتاب به آغوش گرم زنی کشانید . او خودش را گرم کرد . پدر که گورستان ها ساخته بود آنک با شتاب آن زن را به نوزادی مبدل کرد . پدر گورستانها را در اعماق گلویش حفظ می کند ؛ بین یقه و چانه اش ، نزدیک سیب آدم .‌ سیب آدم او درشت است و در بسته . بنابراین گورستان ها هرگز نمی توانند مبان لبانش بگذرند .
‌دهانش عرق سگی می نوشد که از سیاه ترین گوجه ها گرفته می شود و آوازهایش برای پیشوا گوشخراش و مستانه است .‌سایه ی کج بیل در کرت باغچه چیزی را قطع نمی کند . سایه ی بی حرکت به باغ و راه باریک آن می نگرد سایه ی دخترک را می بیند که جیب هایش را پر از گوجه سبز می کند .‌ پدر در حالیکه میان شاخه های بریده شده ی درختان کاملا بی شعور ایستاده به بچه می گوید : " تو نباید گوجه های سبز را بخوری ، هسته های آنها هنوز نرم است ، اگر گوجه های سبز را بخوری مرگ خودت را بلعیده ای ، کسی به دادت نمی رسد و تو می میری .‌طغیان تب ، قلب تو را از درون می سوزاند ." چشمان پدر غرقه در اشک است . دخترک در می یابد که پدرش دیوانه وار دوستش دارد . احساس می کند که پدرش قادر به کنترل اعمال خویش نیست ، احساس می کند که او همان کسی ست که گورستانها ساخته است . آنک دخترک دوست دارد بمیرد .‌به همین خاطر بعدا همه ی گوجه های سبز را که در جیب داشت ، می خورد . هر روز وقتی که پدر حواسش به دخترک نیست ، او گوجه های سبز را از شاخه ها می چیند و می خورد .‌دخترک گوجه ها را می خورد و با خود می گوید :" مرا خواهد کشت .." اما پدر چون شاهد گوجه خوردن دخترک نیست ، او اجباری ندارد که بمیرد ....


? #سرزمین_گوجه_های_سبز
✍ #هرتا_مولر

۱۴
۰
مژگان معمار زاده
مژگان معمار زاده
کمی نویسنده و علاقمند به نقد فیلم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید