
هر بار که از روزمرگیهای کسالتبار و اتفاقات پرملال به ستوه آمدم به یاد قرصهای کوچک و سفید توی جعبه خراطی شده روی میزم افتادم. روکش کاغذی روی قرص را برمیدارم یکی میندازم بالا و روی تختم دراز میکشم. فکرها چون زنبوران بیشمار یک کندو هجوم میآورند.سعی میکنم روی افکار آرمانی و مسحور کننده تمرکز کنم؛ به تجربه دریافتم که رویاها مظاهر ناخودآگاهم هستند که در خوابها تجلی پیدا میکنند.
اما اغلب توفیق چندانی از این کوشش نصیبم نمیشود؛ بطن نا آرام و فکر نامتمرکز، پرش افکارم را سبب میشود. مهم نیست؛ آنچه میخواهم چندساعت آرامش و گریز از واقعیت است. خواب تنها سهم منست؛ موهبتی رویایی بدون تاوانی از گناه. تنها در خواب، بدون واهمه، میتوانی هر چقدر عشقت کشید دیوانگی کنی و امکانی بیابی برای زندگی بدون ترس و هوشیاری.
ده دقیقه نگذشته نیمه هوشیار، نرم نرمک حس زمان را از دست میدهم.رویا و واقعیت در هم میآمیزند و احساسی شیرین و دلنشین در برم میگیرد. بعد از گذشت حدودا بیست دقیقه، غرق در خوابی عمیق، پرت میشوم به دنیای عجایب و ناشناخته ها.
من هم چنان روی تختم دراز کشیدم اما در بستری دیگر،کوچهای دیگر، روستایی، شهری،جزیرهای، ساحلی، راهی دراز و قصه ای بلند طی میکنم؛ والاتر از این حس، سراغ ندارم. اشکال به سرعت از کنارم رد میشوند. به آدمهایی که هرگز ندیدم و دیدم خیره میشوم.در دامنهی کوهها، زیر خورشیدی زیباتر از همیشه و مناظری سبزتر از واقعیت،گشت وگذار میکنم، از موانع براحتی میگذرم، از طوفان وخطر نمیهراسم، برده ی زمان نیستم، تابع هیچ قانونی نیستم، بدون محاسبه میتوانم لذت ببرم؛ به عالی ترین کمالها دست پیدا کنم و به قهقراترین تاریکیها سقوط کنم. از ته سر بخندم یا با شدیدترین تالمات روحی گریه سردهم.از نفرت عشق بیافرینم یا از عشق نفرت تولید کنم.غرق شوم در خوشیهای اغراق آمیز یا آشفتگیهای سردرگم.زیباترین پیمانها را میبندم و بالاترین حجم از عذابها را متحمل میشوم. لذیزترین وتهوع آورترین خوراکیها را تجربه میکنم و از همه زیباتر خاطرات جوانیام زنده میشوند؛دنیای معصومانه کودکی...هجرت میکنم به جایی که امکان نبودن پدرم وبرادرم نباشد، با آنها تنفس میکنم و مرتبط میشوم.
گاهی در رویا وارد نقاشیهایم میشوم. گاهی از پرتگاه ها سقوط میکنم، در دریا غرق میشوم اما نمی میرم.با جن و ابلیس هم پیاله شدم و به هوا و هوس نفسم میدان دادم.در نوشیدن و مست شدن زیادهروی کردم.مانند هنرپیشهها در کمدیها، فیلمهای ترسناک و اکشن، خانههای تسخیر شده بازی کردم.
نقشه کشیدم، شیطنت کردم، حسادت ورزیدم،از پا افتادم،زخمی شدم و...
من همچنان بی امان میدوم و از پا میافتم و ناگهان سروکله یک بیگانه پیدا میشود و مرا نجات میدهد و من چه جسورانه جا خوش میکنم در لبخندش و دو بال روی شانههایم سبز میشود و من رقصان پوشیده در لباسی سبز و بلند،خوشبخت و عاری از هر گونه تکلف، بر مرکبی سوار میشوم و یادم نمیآید کی سوار شدم و اصلا زندگی چطور بود که من به چنین ایستگاهی رسیدم و چرا دارم تف میندازم به همهی مقصدهایی که در انتظار منند تا به خانه بازگردم و از نو زانوی غم به بغل بگیرم؛ همان جا روی تختم.