
سفر
جوانتر که بودم گاه قصد سفر میکردم. در واقع برای شنیدن صدایی از آسمان یا پیامی از پنهانی ترین زاویه وجودم، انتظار میکشیدم.
سعی میکردم به گناهان نکردهام اعتراف کنم، یا به فضیلت نداشتهام افتخار!
من خالصانه برای رستگار شدنم تلاش میکردم؛ اما بی نتیجه بود؛ چیزی حس نمیکردم، نمی آموختم، عاشق نمیشدم. هیچ شوریدگی و شوری در قلب و ذهنم کشف نمیکردم.
به اصرار مادرم چندبار پای منبر روضه خوانها و مداحانی نشستم؛ که در خوش صدایی و بازار گرمی از هم سبقت میگرفتند...
فاجعه بود! هر سال معجزهای جدید و روایتی بظاهر تاثیرگذار؛ اما باورنکردنی، اضافه میشد!
عزاداران چنان بر سروسینه و طبل های غولپیکر میکوفتند: که قلبم به طپش میافتاد. در آن فضای نورانی زیر گنبد مسجد با آن چلچراغ های عظیم، خودم را برای ریختن اشکی به دام میانداختم.
به خود فشار میآوردم؛ حتی افکار و احساسات مادر را به ذهنم تحمیل میکردم؛ اما کرامتی بر من نازل نمیشد. جایگاه امام شهید را درک نمیکردم!
وقتی به یاران قدیمِ امام حسین، فکر میکردم؛ که در فرات، غسل قربتاََ الی الله کرده بودند تا امامشان را بکشند!!!
به شمر ذی الجوشن، که اهل نماز و عبادت بود و بقول دکتر شریعتی
"جانماز علی بود"...
کسی که در جنگ و در رکاب حضرت علی زخمی شد و اینک شده قاتل پسرش!!!
به نمایندگان حقه بازی که روزهای محرم، کسب و کارشان سکه بود...
اشکم نیامده، خشک میشد. وقتی مفهوم روایات جور درنمیآمد؛ توجیه معنویت شان سخت میشد.
چه اندازه با بطالت وقت کشی کردم؛ اما نتوانستم چیزی را که درک نمیکنم، بر خود تحمیل دارم.
مذهب بر روحم اثری نداشت.
وقتی از سفر بازگشتم: همان آدم قبلی بودم. در واقع تبدیل شدم به کسی که مادرش، هر روز برای هدایتش دعا میکند!
#مژگان_معمارزاده