
بیایید قبل از فکر کردن به خودکشی چند دقیقه به این موارد فکر کنیم. آیا هیچکس تو این دنیا میتونه ادعا کند که سوز حسرت رو نشناخته؛ که از دلبستگی هاش چیزی رو از دست نداده، شکست نخورده، طعم نداری رو نچشیده، از آینده نترسیده!
شما بشری سراغ دارید که دنیاش، زیبایی مطلق باشه؟ که موفق شده راهی برای فرار از یکنواختی، تهی بودن و پوچی زندگی پیدا کنه؟
اگه نه، اینهمه جاروجنجال راه انداختن و شکستن و فرو ریختن تا مرز خودکشی چه توجیهی میتونه داشته باشه!
میپرسی" فلانی چرا؟! *
میگه" مث خر موندم تو گِل!"
میگی" اگه پای رفتنت لنگ شده؛ با کدوم پا میخوای وسطِ، لنگِ"مرگ" قایم بشی؟خودکشی که کار بزدل ها نیست؛ شجاعت میخوا، دل شیر میخوا؛ تو ترسو که میترسی از فردا، از رفتنِ تا ته خط؛ یادت باشه مرگ ترسناک تره."
اون یکی میگه"عشقش ولش کرده، رفته.میگه خون شُره میکنه از رگ و پی و استخونم؛ میگه دست از جان شستم و دیگه دلم دیگه جایی بند نیست!" میگم" پس بخاطر همین دلت بمون و نگو چیزی برای از دست دادن نداری. تسلیم باد پاییزی نشو و نگو باغچه دلم به تاراج رفت؛ چون بعد از پاییز، بهار میاد. امید، شاخههای لخت و شکسته رو دوباره پُر از شکوفه میکنه و باغچه دلت سبز میشه. "
یکی میگه" بهم خیانت شده. خفگی جوری امانمو بریده که از هر رنجی بی نیازم! میخوام با خلاص شدن، معشوقه بیوفارو هم تا ابد گرفتار ندامت و اندوه کنم."
میگم "بفرضم که غصه بخوره؛ ولی تو که نیستی گریه هاشو ببینی. وقتی تو نبینی؛ حتی اگه خُردم بشه؛ چه اهمیتی داره! "
یه آدم بی انگیزه دیگه میگه" معنا از زندگیم رفته. بیهدف و افسرده م، بیدار شدن هر روزه شده کابوس زندگیم" میگم" کامی که هر روز توش زهر ریخته بشه؛ جز تلخی ازش شنیده نمیشه. بقول اون فیلسوف نروژی، افزایش ملال، پدیده فراگیر انسان مدرنه. معنا از زندگی ها رفته چون ساختارهای سنتی معنا رو شکستیم و ملال ساختیم."
باید زمان رو فریب داد. اگه ندونیم با زمان چه کنیم؛ تواناییهای هر فردی رنگ میبازه. خودتو به مرگ محدود نکن؛ چون ملال حتی میتونه میل به خاتمه دادن زندگی رو هم از آدم بگیره! راه گریز از ملال'غیرممکن' یعنی نیستی است"
میگه "دیگه نه حوصله حرفهای فیلسوف مآبانه رو دارم، نه برای فرار از این تهی بودگی، چارهای جز مرگ برام مونده" میگم" از کجا معلوم بعد از مرگ، حتما نیستی باشه؟ درصدی فکر کن که چشماتو باز کنی و ببینی یه زندگی گُه تر از این، پیش روته و باز تو دست و پا بسته و زمینگیر باید این راه دراز رو طی کنی! حالا بیا و بجای دست و پا زدن های احمقانه، یمدت آروم بگیر و دست از همه چی بشور؛ همین کاری حالا میکنی. بدتر از مرگ که نیست! چرا فردارو بحساب امروز خرج کنی! زندگی دو روی یک سکه هست و یه روزی بالاخره به توام، روی خوش نشون میده"
فلان جوانک حساس رو بگو که بخاطر اینکه شماتت شده و از کسی که انتظار نداشته، شنیده که گفته:" برو بمیر و خودت و مارو راحت کن" یا از یه بیناموسِ آدم فروش آزار دیده؛ میخواد جُل و پلاسشُ جمع کنه و بره اون دنیا!
بهش میگم:" اگه یه دوست از سر خشم گفته" بمیر" که از حماقتشه. آدم عاقلم که واسه یه دوست احمق خودشو نمیکشه! شقِ آخرش میره اون بیناموسی که ناراحتتش کرده رو، خونه خراب میکنه"
اما اگه با تمام این تفاصیل عرضه شو نداری بخودت یه فرصت دیگه بدی؛ این گوی و این میدان؛ دشمن شادیت مبارک