با اینکه از پنجره‌ی سرتاسری سالن، آفتاب روی نیمکت فلزی تنها تابیده بود، اما همچنان سرد و گزنده به نظر می‌رسید. آخر نه آفتاب در آن وقت از سال نا و رمقی داشت و نه نیمکت جایی از سالن قرار داشت که آدم‌ها زیاد روی آن بنشینند. پاهایش دیگر یارای قدم برداشتن نداشتند. چمدانش را با یک دست از پشت سرش کشید و با دو دست به جلو راند، دست‌هایش را روی دستگیره‌ی بلندش تکیه داد، نشست، چشم‌هایش را بست و پیشانی‌اش را به پشت دست‌هایش چسباند. برای یک لحظه تمام وجودش بیدار شد. سردی نیمکت خیلی بیشتر از چیزی بود که انتظار داشت. انگار تک تک سلول‌هایش برای لحظه‌ای از جا پریدند و دوباره سر جایشان نشستند. سرش را بالا آورد و با چشم‌های گرد شده به رو به روی نامعلومی خیره شد. دستگیره‌ی چمدان را محکم‌تر از قبل فشرد.
درست در همان لحظه‌ای که سلول‌هایش روی هوا بودند، در همان یک لحظه ساعت‌ها فکر کرد. به اینکه می‌تواند الان بلند شود و این سردی را تحمل نکند. به اینکه تکیه کردن، آن هم به یک تکه فلز سرد چقدر کار احمقانه‌ایست؟ به اینکه اگر نا داشت، نمی‌نشست. به اینکه چقدر خسته است. اینکه همین خستگی او را به اینجا کشانده. به اینکه اصلا در کردن خستگی‌اش ارزش تحمل کردن این سرما را دارد؟ اصلا این خستگی بیرون از تن می‌رود؟ در همین فکرها بود که سلول‌هایش برگشتند سر جایشان، چشم‌هایش به همان خماری همیشگی تغییر شکل داد و دستگیره‌ی چمدان در دستش شل شد. آفتاب حالا کمی نارنجی‌تر شده بود و سرمای آن تکه فلز نیمکت جای خودش را به گرمایی مطلوب و لذت‌بخش داده بود. نه آن گرمایی که به جان بنشیند ولی دیگر سرد نبود. یعنی حداقل از آن سرمای قبلی که مثل نیزه در تنش فرو می‌رفت، گرم‌تر بود. فکر کردن هایش به اینجا رسید که اگر همان لحظه‌ی اول بلند می‌شد، الان خسته تر بود. فکر کرد ماندن و فرصت دادن آنقدرها هم که تصور می‌کرد بیهوده نیست. فکر کرد شاید بتواند نرود. شاید ماندن هم...صدای زنگ‌دار بلندگوی سالن رشته‌ی افکارش را پاره کرد. شماره‌ی پرواز او را خواندند. سرش را پایین انداخت، دستگیره‌ی چمدان را در مشت فشرد، آنچنان که پلک‌هایش را به هم. چند لحظه درنگ کرد و سپس بلند شد. ترکیب صدای تق تق منظم کفش‌هایش با قرقر یکنواخت چرخ‌های چمدانش شبیه موسیقی فیلم‌های دلهره آور، دور و دورتر شد تا در هیاهوی آدم‌ها، قدم‌ها و چمدان‌های دیگر گم شد.
زنی سراسیمه نزدیک نیمکت شد، درحالی که نوزادی گریان را با یک دست در آغوش تکان می‌داد، با پشت دست دیگرش روی فلز نیمکت را چند ثانیه‌ای لمس کرد. رضایت ناچیزی در چهره‌ی کلافه‌اش نمایان شد و کودکی که در آغوش داشت را به پشت روی نیمکت خواباند. در مقابل نیمکت زانو زد. بوی بدی در سالن پیچید و از درز روی پنجره‌ی سرتاسری بیرون رفت.
