
اینبار من و تو،نه...
من و او در خیابان ها،نه..
در کوچه پس کوچه های شهر دویدیم..
و اینجا؛به کوچه بن بست رسیدیم...
بدون اتمام نفس هایمان..
اینبار دیوار از کسانی بود که روزی پشت ما ایستاده بودند و حالا و در نقطه اوج هیاهو رو برویمان ...
سکوت هم اعتراض داشت..اعتراض از این بی عدالتی چشم هایش...اعتراض از اینکه روبرویمان انسان های بی هویتی ایستاده بودند که خوب میشناختمش...
نیاز به عینک داشتم..چیز های عجیبی که میدیدم مرا به شک از سلامت چشمانم انداخته بود...او،عینکش همراهش بود...عینک روی چشمانم قرار گرفت...من با عینک و او بدون عینک به روبرویمان خیره شدیم..
و اینگونه بود که فهمیدیم،برخی ها در لباس دوست،عجیب دشمن اند...
"مها"