
گیسوان به هم ریخته دخترکی که به دشواری میان موج های خستگی اش شانه یشان کرده.
ابروان در هم گره خورده ی راز آلودی که هزاران خشم را به بی تفاوتی ترجیح داده است...
چشم های مشکی کسی که برای دیگری زیباترین بی نهایت است.
لبان خشکی که خاموشی را به حرف هایش ساکت کرده..دستانی که می توانست گرم شود،ولی به اوسطه سوم شخص مفردنشد...بغض های گره خورده ای که سقوط کرد و پائین و پائین و پائین تر رفت،تا اینکه در انبوه دیگری های وجود گم شد؛ولیراه پرواز را به دیگری آموخت...
قلبی که دیگر با هیچ بهانه ای جوش نمیخورد و همان طور شکسته می ماند...
دلی که دیگر دلی را به واسطه دلی بودن دریایی نمیکند..
گوش هایی که میتوانستند آوای صدای دلنشین دوست را بشنوند ولی ناشنوا ماندند...
چراغ هایی که خاموش تر از همیشه روشن ماندند...
خیابان هایی که بار ها انفرادی قدم خوردند...
باران هایی که امدند،ولی جایی برای در امان ماندن نبود...
کوچه های بی نام و نشان خیابان هایی که در بی کسی جان باختند...
در چوبی شکسته خانه ی کناری که به دنبال تکه گمشده اش می گردد...
پنجره هایی که رو به بینهایت بسته شد...
حرف هایی که برای همیشه در دل خاک شد و بعد ها حتی اسمی هم باقی نگذاشت...
ارزو هایی که نه تنها بر اورده نشد،بلکه حتی بیان هم نشد...
دوستت دارم هایی که به مقصد نرسید...
کاغذ هایی که حاوی اطلاعات محرانه یک قلب شکسته بود ولی هیچگاه خوانده نشد...
مرگ هایی که به جای دلشکستگی مهر"ایست قلبی"پایشان خورد...
اشک هایی که هیچوقت باعث و بانی اش پیدا نشد...
دعاهایی که تا عرش رفت و به حکم دلتنگی به فرش رسید...
قدم هایی که هرگز به مقصود خود نزدیک هم نشد...نفس هایی که میتوانست کشیده شود اما خفه شد...
حرف هایی که به گل سرخ حیاط گفته شد،اما شنیده ،نه...
و هزار درد دیگر دیگر که فقط میتوان انها را نوشت...
"مها"