کاش میتوانستیم مانند عکس ها زندگی کنیم...عکس ها همیشه بهترین ها را نمایش میدهند..بهترین قسمت مسافرت ها،بهترین قسمت دریا،بهترین قسمت پاییز...و حتی بهترین خودمان...بهترین لبخندمان،بهترین لباسمان،و بهترین شرایطمان...بهترین قسمت از همه چیز..راه رفتن،قدم زدن،دویدن...بیداری،بی خوابی،خواب...
از تمام این عکس ها بدترین هم وجود دارد؛ولی فقط بهترین ها نمایش داده می شود...حتی گاهی اوقات بدترین هایشان هم بهترین محسوب می شوند...بهترین بدترین ها...
زندگی در عکس ها حس می شود...نفس کشیدن،جریان خون،ضربان قلب...همه و همه فقط در قسمتی از زندگی...
عکس ها چه رنگی باشند،چه سیاه و سفید،چه شب باشند و چه روز...چه زشت باشند و چه زیبا...چه کوچک باشند و چه بزرگ،چه کوتاه باشندچه بلند،چه اینجا باشند چه آنجا،چه در دریا باشند چه در جنگل،چه در کنار دوستهایت باشند چه در کنار گل و گیاه،چه امروز باشند چه فردا،چه امسال باشند چه سال گذشته،چه در باران باشند،چه در برف،چه در سرما باشند چه در گرما،همه و همه یادگاری اند...یادگاری از یک خوب یا بد زندگی ما..زندگی ای که برایش زحمت کشیده ایم...برای ثانیه به ثانیه اش وقت گذاشته ایم..برای لحظه به لحظه اش میلیون ها میلوین سلول کار کرده است...لیتر لیتر خون مصرف شده،تا ما در آن لحظه آنجا باشیم...
عکس ها زیبا اند،جذاب اند،یادآور خاطرات اند،رنگی رنگی اند...
عکس ها فقط معنی واقعی خود را از دست داده اند...
همین!
"مها"
