
خودم را دوست دارم!همه جا همراهم بوده...!همه جا..یکبار نگفت حاضر نیستم با تو بیایم...امد و هیچ نگفت...حرف نزد،گفتم و او شنید...!رنجش دادم و او تحمل کرد...!خودم خیلی صبور است...اگر روزی بی حوصله بودم ،اگر بی اعتنایی کردم،بداخلاقی هایم را جدی نگرفت...!اگر گاهی خسته بودم،به یک قهوه دعوتم کرد...خودم مرا خوب می شناسد...میداند که پیتزا با سس قرمز و سیب زمینی،را بیشتر از هر غذایی دوست دارم...!می داند که دوستانم را با هیچ چیز عوض نمی کنم...!میداند سینما رفتن و گوش دادن به موسیقی را در تمام اوقات فراغت هایم دارم...!خودم قابل توصیف نیست...!خیلی خیلی خاص است...با همه فرق دارد،حتی با من...!خودم خیلی وقت ها یادم می اندازد که خودم را بغل کنم و بفهمم زنده ام...!ادمم دیگر با این همه شلوغی دور و برم شاید از تنهایی مرده باشم...!بعضی وقت ها در این روز های پاییز میگوید :"گور بابای مشغله در این هوا فقط باید عاشق بود!می گوید یک تکه از بهشت در اردیبهشت جا مانده است.تا خدا حواسش نیست؛این حال و هوا ی جانانه را برای روز های مبادا بریز توی جیب هایت!وقتی برایش از تمام شدن انسان ها حرف میزنم،می گوید:"باید حواست باشد؛همان هایی که بی هوا هوایت را دارند!همان هایی که خنده هایشان مرهم جان است...همان هایی که طعم بودنشان فرق دارد،بیایید،صفت بودن هایتان را بچسبید قبل از انکه نبودن بیاید و یقه خوشبختی تان را بگیرد...!"
بیایید صفت بودن هایمان را بچسبیم قبل از انکه نبودن بیاید و یقه خوشبختی مان را بگیرد...
"مها"