دوست عزیزم، ممنونم که به من این فرصت را دادید تا با شما حرف بزنم. می‌دانید، خیلی وقت است که دلم برای یک همچو هم‌صحبتی‌ای تنگ شده است. پیش از این‌ها دوستان خوبِ زیادی داشتم که همیشه مشتاق شنیدن بودند اما رفتار من در برابرشان چه بود؟ همیشه سکوت. همیشه ساکت بودم. اما حالا این روزها که حرف‌های زیادی برای گفتن دارم، هیچ‌کس دور و برم نیست. گرچه می‌دانم فایده‌ای ندارد. من خودم بارها مخاطب ماجراهایی از این دست شده بودم. می‌توانم بگویم اگر بخواهم ماجرای خودم را بگویم یا بنویسم هرگز بهتر از همان کلماتی را که از زبان دیگران شنیده‌ام نمی‌توانم به زبان بیاورم. اما تا وقتی خودم در آن موقعیت قرار نگرفته بودم، گویی هیچ چیز از آن‌ها نمی‌فهمیده‌ام. این است که معتقدم حرف‌های اساسی و مهم، آن‌هایی که حرف زدن ناب‌اند، فقط برای گویندگان آن‌هاست که فایده دارد، دیگران چیزی از آن نمی‌فهمند.
