اینطرفی هر ده دقیقه یک بار میگوزد. حالا خواب است. بیدار که هست مدام میخورد و سیگار میکشد. آن بغلدستی هم مدام دماغش را فین میکند و سرفه میکند. به هر حال چارهٔ دیگری نیست. باید همینها را تحمل کرد. زندگی اجتماعی همین است. انسان میخواهد در جمع باشد. نتیجهاش همین است. گوز و بو و سروصدای دیگران را بشنو. شب تا صبح. صبح تا شب. ظاهرِ قضیه این است. باطنش از این هم بدتر است. برای ادامهٔ زندگی چارهای جز انزوا نیست. چارهای جز زندگی در تنهایی. تنهایی به معنای واقعی کلمه و دوری کردن از دیگران تا حد توان. بشر این را نفهمیده یا خودش را به نفهمی زده تا یادش برود که ساخته شده برای انزوا. حالا این ویروسِ عزیز آمده تا به یاد بیاورد. دمش گرم. زنده باشد و دست دشمنانش از او دور باد!