همۀ آن راه دراز را رفته بودم تا به آن‌ها برسم. تا از آن‌ها خلاص شوم. همۀ آن کوچۀ باریک و طولانی را. شاید غروب بود که رسیدم. خودم را در آستانۀ آن پله‌ها دیدم که به آن در چوبی می‌رسید. آن‌جا پشت در روی پله‌ها ایستادم. نشستم. افتاده بودم. خسته و لهیده. نفهمیدم مرا کی بردند تو. و چه کسی این کار را کرد. اما کسی در را باز کرده بود و بعد، من آن‌جا داخل اما هنوز پشت در بودم. مثل یک گونی شلقم همان‌جا رهایم کرده بودند.
