آقای جعفری اول عاشق زنی بود؛ یک خانم زیبا. ولی وقتی ازدواج کردند، به کاغدهای امضا نشده روی میز اداره و ظرفهای کثیف توی سینک بیشتر از زنش فکر کرد. البته هنوز به زنش احتیاج داشت؛ چون آدم باید شهوتش را بالاخره یک جایی بریزد. خودش هم خوب میدانست. علت بدخلقیش هم نوعی عذاب وجدان ناشی از این مسئله بود. آقای جعفری یک شب بیدار شد که برود توالت. توی بستر زنش نبود. بجایش یک عروسک جنسی مومی دید. از آنهایی که اغلب توسط ژاپنیها با دقت و وسواس، طوری ساخته میشوند که از یک زن واقعی هم اغواکنندهتر باشند.