داستان کوتاه مرد نابینا اثر دیوید هربرت لارنس نویسنده انگلیسی است. داستان درباره یک زوج جوان در سالهای پس از جنگ جهانی اول است. موریس پرویت و ایزابل در دهکدهای آرام در انتظار تولد فرزندشان هستند. موریس که پس از جنگ چشمهایش را از دست داده و ظاهر ناخوشایندی پیدا کرده از باری که بر شانههای همسرش گذاشته حس بیکفایتی دارد؛ ایزابل نیز درگیر حس ناشناختهای است که عشق او را تحت تاثیر قرار داده. در همین حین دوست قدیمی ایزابل، آقای برتی، که حالا وکیل موفقی شده پس از مدتها به خانه آن دو میآید.
لارنس در این اثر با نثر شاعرانه و قدرتمند خود، لایههای عمیق از روان انسان را در قالب روابط یک زوج معمولی به تصویر میکشد. داستان از زاویه دید دانای کل محدود روایت میشود. مخاطب طی داستان با هر سه شخصیت موریس، ایزابل و برتی همراه شده و داستان را از زاویه دید هر سه پی میگیرد و رفتهرفته متوجه عمق معانی نهفته در اثر میشود و همین لذت «کشف»، خواننده را وا میدارد که تا کلمه آخر، کتاب را زمین نگذارد و به خواندن ادامه دهد.
لارنس در همه داستانهایش به روابط انسانی و به طور ویژه روابط میان زن و مرد پرداخته و هربار آن را از دریچهای متفاوت نگریسته است. در داستان مرد نابینا، لارنس روابط یک زوج جوان را به تصویر میکشد که در ظاهر یکی از آنها نابیناست اما در اصل هر دو قادر به دیدن برخی واقعیات نیستند. مرد به سبب نقص ظاهری و زن به سبب نداشتن شناخت کافی از خود و همسرش، نابیناست. همچنانکه در شروع داستان به وضوح به این نقص ایزابل با یک جمله استادانه اشاره شده: «ایزابل منتظر شنیدن دو صدا بود، یکی صدای پای شوهرش و دیگری صدای درشکه...» اینجا انگار ایزابل است که نابیناست اما در ادامه میفهمیم این نابینایی ظاهری نیست بلکه منظور لارنس نابینایی درونی ایزابل است.
برتی شخصیت سوم این داستان با اینکه مرد کاملی به نظر میرسد اما او هم از جهتی ناقص است چراکه توانایی ارتباط نزدیک و صمیمی با هیچ زنی را ندارد. نویسنده با هوشمندی این نقص برتی را تا اواخر داستان پنهان نگه میدارد تا برای خواننده احتمال خیانت ایزابل با برتی را باز بگذارد و تعلیق داستان را بیشتر کند. اما در انتها متوجه میشویم که برتی با آنکه عمیقا ایزابل را تحسین میکند اما نمیتواند با او ارتباطی بیش از یک دوست داشته باشد. هرچند این سوال حتی بعد از اتمام داستان نیز ذهن مخاطب را درگیر میکند «اگر مسئله ناتوانی برتی نبود ایزابل همچنان زنی وفادار بود؟» و شاید همین است که لارنس را از دیگر نویسندگان عصر خود متمایز میکند.
دیوید هربرت لارنس (داستاننویس، شاعر و نمایشنامهنویس) که بیشتر به عنوان دی. اچ. لارنس شناخته میشود در ۱۱ سپتامبر ۱۸۸۵ در انگلستان متولد شد. او که فرزند یک خانواده کارگر بود پس از اتمام تحصیلات دبیرستانش، از ۱۶ سالگی منشی یک کارخانه شد؛ اما به خاطر بیماری مجبور شد آن را رها کند. پس از بهبودی تحصیلات عالیهاش را ادامه داد و به معلمی پرداخت و در همین حین، یعنی در ۱۹۰۷، اولین داستان کوتاه خود به نام «طاووس سفید» را در یک نشریه محلی منتشر کرد.
لارنس در ۱۳۱۹ یعنی پس از جنگ جهانی اول، بار سفر به اروپا بست و در این مدت آثار ارزشمندی همچون پسران و عاشقان، دختر گمشده، رنگین کمان و زنهای عاشق را نوشت. نوشتههای لارنس علاوه بر نثر شاعرانه و قدرتمندشان، به خاطر دقتی که در به تصویرکشیدن روابط انسانی و عاطفی دارد معروف شدند. مهمترین اثر او رمان «عاشق لیدی چتری» است که به دلیل توصیف بیپردهی روابط جسمی میان یک کارگر و زنی اشرافی، مدتها محل بحث و جدل بود.
درنهایت لارنس در ۱۹۲۵ به بیماری سل مبتلا شد و در ۱۹۳۰ در فرانسه درگذشت.
...صدای گوشخراش چفت در داخلی از جا پراندش. در باز شد. شنید و احساس کرد شوهرش وارد شده و ناپیدا از میان اسبها که در تاریکی در هم آمیختهبودند به او نزدیک میشود. صدای نسبتاً آهسته حرف زدنش با اسبها اعصابش را نوازش داد. چه نزدیک بود؛ و چه ناپیدا! تاریکی چون گرداب قهاری او را در میان گرفته بود. سرش گیج افتاد. حضور ذهنش او را واداشت آرام و آهنگین صدا کند: «موریس! موریس، عزیزم!»
او پاسخ داد: «بله، ایزابل!»
چیزی نمیدید. فقط انگار صدای مرد لمسش میکرد. با خوشحالی جواب داد: «سلام!» و چشم انداخت تا ببیندش. او هنوز سرگرم سرکشی به اسبهای نزدیک وی بود، ولی زن فقط تاریکی را میدید و این کمی درماندهاش میکرد.
گفت: «نمیآیی خانه عزیزم؟»
«چرا دارم میآیم. فقط نیم دقیقه. کمی صبر کن! درشکه هنوز نیامده؟»
« نه هنوز!»
صدای مرد گوشنواز و عادی بود اما هنوز اندکی بوی اصطبل میداد. زن دلش میخواست او دست میکشید. تا وقتی چنان ناپیدا بود از او میترسید»...