ویرگول
ورودثبت نام
مطهره
مطهرهی دختر۲۷ساله که دوست داره از افکار و احساساتش بنویسه.
مطهره
مطهره
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

میل به نوشتن در واقع میل به شنیده شدن

نمیدونم چرا حس میکنم کلی حرف دارم که بزنم و بقیه هم باید بهم گوش بدند. شاید بخاطر این اشتباهه که من آدم متفاوت و خفنی هستم ولی در واقع میدونم اینجوری نیست که منم خیلی معمولی‌ام مثل بقیه اینجا مینویسم چونکه احتمال شنیده شدنم اینجا یک درصد بیشتر از سر رسیدمه خدارا چه دیدی شاید بقیه هم خوندن. وقتی امشب اومدم بنویسم و نوشته قبلی خودم را دیدم بهتم زد اونو توی تاریکترین روزای زندگیم وقتیکه افسردگی داشتم نوشتم یعنی من هنوز زنده‌ام و از شدت استرس و درد و غصه نمردم یا خودمو نکشتم این خیلی خوشحالم کرد یهو یادم آورد اون تجربه افسردگی که کشیدم خیلی بدتر از حال بد امروزمه حالا میخوام چی بگم؟! و برای کی؟! میخوام از احساساتم بگم و مهم نیست برای کی برای هرآدمی که بخونه یا نه برای اون آدمی که من فکر میکنم ممکنه بخونه. با بقیه هم صحبت کردم ولی انگار به دلم ننشته اینجا میخوام فقط من بگم از اینکه به تازگی ازدواج کردم و شرایط مالی داره بهم فشار میاره از پرستاری متنفرم و دارم روزشماری میکنم طرحم تموم بشه و دیگه اصلا برنگردم بیمارستان از اینکه میخوام ی کسب‌وکاری برای خودم راه بندازم ولی نه چیزی بلدم نه میدونم چیکار کنم نه پولی دارم. از اینکه دوتا دوره آموزشی رفتم و چندتا کتاب خوندم ی چندتایی هم پادکست گوش دادم ولی هنوز همونجایی‌ام که هستم که بودم، همه‌اش میخوام یکاری بکنم ولی انگار هیچکاری نمیکنم نمیشه بکنم نمیتونم بکنم. از اینکه شبا هجوم افکار و ایده بهم نمیزاره بخوابم و بعدش تاظهر میخوابم و دوباره این چرخه تکرارمیشه. از اینکه این حال همیشه بد من داره به میلادهم سرایت میکنه وحال اونم بدکرده اونم بدخواب شده اونم فکرمیکنه کافی نیست باید ی کاری بکنه وحالش از خودش بهم میخوره. گاهی فکرمیکنم خوندن این کتابا چه اهمیتی داشته ولی یادم میافته که نسبت به قبل حداقل هر چندوقت یکبار حالم اونجوری بحرانی میشه حداقل‌اش اینکه از رختخواب میام بیرون میرم سرکار و برمیگردم کتاب میخونم حالم بده نه اینکه همه‌اش توی خواب باشم و حالم بد باشه روزای سختی را گذروندم تقریبا از سال ۹۳-۹۴ با آغاز هجده‌سالگی و پرت شدن توی بزرگسالی و لگدمال شدن سر کنکور تا همین الان اکثر روزام خاکستری بوده گاهی روشن گاهی تیره، ولی من واقعا باوجودیکه از شدت اضطراب احساس میکردم محتویات معده‌ام نمیتونم تحمل کنم وتپش قلب شدیدم را کاملا حس میکردم با گریه و غروناله هرجوری بود.دوام آوردم و نمیدونم چرا دوباره چرا مثل نوجونی ی انگیزه‌ای گرفتم که کارکنم که تلاش کنم بعداز مدتها انگار دلم ی چیزیو میخواد چرا چون بارواقعیت پزشکی و کادردرمان بودن روبه‌رو شدم دیگه الان واقعا دلم نمیخواد وقت و انرژیم را توی اون محیط خشم‌آلود و غمگین و مضطرب تلف کنم دیگه الان واقعا فرق محیط و اتمسفر را میفهمم دیگه الان میدونم آرامش و سکوت و سکون حتی خواب شب چه نعمت‌های خوبی هستند. دیگه الان میدونم اینکه آقای خودت باشی یعنی چی. دیگه نمیخوام خودمو مورد توهین و آسیب و قرار بدم

فعلا همین.

دوره آموزشی
۱
۱
مطهره
مطهره
ی دختر۲۷ساله که دوست داره از افکار و احساساتش بنویسه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید