درحالیکه میدونم نوشتن،اونم اینجا هم حال منو خوب نمیکنه اما میتونه درد کشیدن فعال‌تری باشه یکمم خوش رنگ و لعاب تر مهم نیست ام کسی بخونه یا نخونه. این تعارف نیس حداقل برای کسی که خیلی وقته مردن خودشم براش مهم نیس، اینکه زندگی برای خودم معنی نداره ی درده ی ترسی ام هست ک نکنه من ناخواسته به زندگی بقیه آسیبی بزنم، تو این دنیا ک هیچی مشخص نیس نمیدونم شایدم حق با من باشه که هیچ چیز هیچ ارزش و اهمیتی نداره، اما دوست ندارم اونایی ک سحر خیزاند یا انگیزه دارند و تلاش میکنند دست بکشند میترسم یجایی اشتباهی ازم سربزنه، اون لحظاتی از خودم و افسردگی میترسم ک میشنوم فلانی فوت شد با کنسر وخوشحال میشم ک خداراشکر خودش و خانواده‌اش از عذاب الیمی راحت شدند، بعدی میبینم بقیه ناراحت اند این منو متعحب میکنه، خب زندگی کردن با اون همه رنج و زشتی و لاغری چه فایده ای داره مگه چیو از دست داده چارتا بدبختی و ناهار شام بیشتر، البته هیچ ام مطمئن نیستم دنیای بعدازمرگ وحشتناک تر نباشه که قطعا هست مگه خودشون نگفتن ک بعد از مرگ فلان و چنان . یا وقتی امار تلفات کرونا را میشنوم میگم ای کاش منم جز این آمار بودم و خب حالا مردن ک مردن خیلی رقت انگیزم آره شاید اینطوره ولی تاحالا ک زنده بودن خب ک چی چه زندگی داشتن؟! اما عوضش اونجایی که یهو جون میگیرم و برای دفاع از حق زندگی و خوشحالی یکی تلاش میکنم ام باز منو متعجب میکنه، یعنی من طرفدار اتانازی هستم ولی از اونورم حسابی حاضرم تلاش کنم خودم و بقیه زندگی خوبی داشته باشند، اما به هر دلیلی نمیشه و نمیزارن دیگه بمیریم بسه همچین ارزش ام نداره ک بخوایم نمیریم یا بترسیم بمیریم.
