[زيانکارترين مردم] آن‌ها هستند که [عمر و] سعي‌شان در راه دنياي فاني تباه گرديد و به خيال باطل مي‌پنداشتند که نيکوکاري مي‌کنند.(آيه 104 سوره کهف)
در گذران عمر آنقدر براي انسان بت مي‌تراشند يا خود او در اين کار کم نمي‌گذارد که کم‌کم خودش را به باد فراموشي مي‌سپارد و سخت در پي ادامه‌ي راهش مي‌شود تا هر چه را فکر مي‌کند که بايد انجام دهد به پايان برساند ولي اين بين به پايان نرسيده‌ي ديگري سبز مي‌شود و اگر کمي حواسش پرت شود چنان گم مي‌شود که ديگر فکر راه خروج به سرش نمي‌زند و فکر مي‌کند هر چه هست، همين است...
يک نکته‌ي کوتاه
براي از بين بردن قضاوت‌هاي زود هنگام ديده‌ام که مي‌نويسند:« ما هيچ‌گاه جاي او نفس نکشيده‌ايم و در خانواده و جامعه‌ي پيرامونش بزرگ نشده‌ايم، پس چه بسا که اگر ما او بوديم قوه تقليدمان جوري ما را پيش مي‌برد که در خط فکري راسخ‌تر مي‌شديم و به تبع، در عمل هم هيچ کم نمي‌گذاشتيم.»
اين را گفتم که اول از همه بگويم اين معرفي کتابي که در نهايت به پيروزي يک جبهه منجر مي‌شود دليل بر اختلاف‌ها و دلخوري‌هاي بين ما نمي‌شود بلکه قبل از همه‌ي اين‌ها، بايد دقت کرد که ما پيروان هر دو مذهب از يک تاريخ مشترک برخورداريم که براي هر چه بيشتر يافتن خودمان و هويتمان و علل اعمال امروزمان، هر دو به اندازه‌ي توان در جستجوي اين تاريخ سهيميم و در اين‌باره همواره کنار هم مي‌مانيم و يار هم خواهيم بود.
همه‌ي ما براي رسيدن به هدفمان چهارچوبي مي‌خواهيم که طبق آن حرکت کنيم. براي مثال در روزهاي اولي که براي هدفي خاص درس مي‌خوانيم، براي هر درس ممکن است عامل به يک روش باشيم و در نهايت اگر در پايان به نتيجه‌ي دلخواهمان نرسيديم سريعا برمي‌گريم و به بررسي روشمان و کاستي‌هايي که اين نتيجه را منجر شد مي‌پردازيم تا به روش بهتري دست پيدا کنيم.
خداوند در آيه‌ي بالا مي‌گويد افرادي هستند که آخرتشان به کنار، آن‌ها در همين زندگي دنياييشان چنان غرق مي‌شوند که همين دنيا را هم مي‌بازند. و به راستي اين هدفي که هر يک از ما داريم اگر با پيروي کردن از يک نوع مذهب محقق نشد، شده برگرديم و در مذهبمان و مبانيش فکر کنيم؟ مثلا همين زندگي اجتماعي را که بلاشک با عقايد و عملکردمان مي‌سازيمش چند بار شده که برگرديم و به واو واوش کليد کنيم تا عميق‌تر منشا سکونمان را بيابيم و از خويش بپرسيم هدف که والا است پس چه چيزي اين‌جا مي‌لنگد که زندگيمان زندگي نمي‌شود؟ آيا اگر اين واکاوي چند وقت به چند وقت در ما نباشد به آن گم‌شدگي که خداوند در آيه‌ي بالا اشاره کرد، دچار نمي‌شويم؟
برگرديم به کتاب
در کتاب «کيمياگر» آقاي رضا مصطفوي دست به تشريح يک واقعه‌ي تاريخي مي‌زنند. واقعه‌اي که يک زن نقش اول آن را بر عهده دارد و با کلامش بر روح آدميان جراحت وارد مي‌کنند. زني که به درجات بسيار بالاي انديشه و تفکر رسيده و آماده است تا خود را در ميدان مناظره بيازمايد. مناظره‌اي سخت که به روشن شدن حقيقتي ابدي کمک مي‌کند. اين رويداد واقعي در زمان اولين خليفه‌ي عباسي رخ داده‌است. اوايل داستان شايد کمي يافتن نخ تسبيح داستان سخت باشد ولي در ادامه براي کسي که مباحث برايش جديد باشد، داستان ذهنش را تا پايان به خود قفل مي‌کند. در اين داستان علاوه بر اينکه چه سوالاتي پرسيده مي‌شود و چه اطلاعاتي بدست مي‌آيد، نوع پاسخ و رفتار و واکنش‌ها نيز در شخصيت‌شناسي آن‌ها موثر است.
اين کتاب نقطه‌ي شروعي است براي افرادي که کمتر به دنبال اختلافات بين دو مذهب رفته‌اند و چون اين کتاب تنها از يک داستان نسبتا کوتاه حرف زده‌است، باعث مي‌شود ذهن خواننده هم به دنبال درک استدلال‌ها برود و شايد آدمي را به سوي واکاوي خط فکري و عملکردش متمايل سازد.
نویسنده: سیده صغری کراماتی / 97 مهندسی شیمی
