پنجشنبه دوازدهم دیماه بود. صبح با بچههای حوزه دانشجویی رفتیم بهشت زهرا برای غبارروبی از قبور شهدا. اواسط برنامه از آنها جدا شدم تا بروم شهرک سینمایی که به ناهار اردوی بچههای انجمن برسم. خیلی روز خوبی بود، چه صبحش که با عطر قبور شهدا متبرک شد و چه عصرش که با مرور خاطرات سریالهای ساخته شده در شهرک گذراندیم. سر شب از شدت خستگی بیهوش و ساعت حدودا 3 صبح بود که بیدار شدم. تصمیم گرفتم با نور گوشی کتابم را بخوانم تا اذان صبح گفته شود و روز را شروع کنم. بعد از نماز گوشی را برداشتم تا پیامرسانهایم را چک کنم اما خبری دیدم که دنیا را روی سرم خراب کرد...
حاج قاسم را از سال 95 میشناختم، از آزادی خانطومان1. قبلش اصلا در این وادیها نبودم. از آن روز به بعد پیکسل حاج قاسم روی کولهام، کنار پیکسل رهبرمان اضافه شد. سحر جمعه 13دی آنچنان قلبم تیر کشید که انگار نه انگار این مرد نادیده را فقط سه سال است که میشناسم، گویی عزیزی را ازدست دادهبودم که هیچ کس دیگری قرار نبود جایش را برایم پر کند. یک ریز گریه میکردم... تلویزیون را روشن کردیم و دیدم قیامت شدهاست! حاج قاسم و تمام همراهانش شهید شدهاند. دیگر نتوانستم در خانه بند شوم، راه افتادم سمت مصلی نماز جمعه. امام جمعهی شهر داشت خطبه میخواند و عدهای بنر میزنند. جمعیت در غم مشترکی غرق شدهبود.

گفتند پیکرها دوشنبه در تهران تشییع خواهد شد. شب قبلش رفتم پیش بچهها در خوابگاه تا صبح اول وقت راهی شویم. باورم نمیشد در عرض این سه روز انقدر همه چیز تغییر کردهباشد. به هم نگاه میکردیم و جز آه حسرت حرفی نداشتیم که بزنیم. صبح زود شال و کلاه کردیم و رفتیم خیابان آزادی. مترو غلغله بود. با هر زحمتی که بود خودمان را به میدان انقلاب رساندیم. همیشه در کتابها، داستان جمعیت حاضر در تشییع امام خمینی(ره) را خواندهبودم. حالا خواندهها برایم مجسم شدهبود...
کنار خیابان موکب زدهبودند. بعضیها اقلام فرهنگی و برخی هم چای و شیر میدادند. بیاختیار بغضم شکست. یاد موکبهای پیادهروی اربعین افتادم وعمودهایی که به یاد حاج قاسم طی کردهبودم... امنیت عراق یادم میآمد و عظمت این فاجعه بیشتر برایم نمایان میشد... حالا که حاج قاسم نبود؛ چه میشد؟ دلم قرص بود که:
رفت سردار ولی خیل سلیمانیها / تیغ برداشته در لشگر قاآنیها
رو کردیم سمت دانشگاه تهران اما رسیدن غیر ممکن بهنظر میرسید. همان جا وسط میدان انقلاب ایستادیم تا نماز اقامه شود. آقا گفت:" انا لانعلم منه الا خیرا.." و جمعیت یک صدا گریه سرداد... اولین نماز در تمام عمرم بود که با اشک خواندم... سوز صدای آقا جگرم را آتش میزد... باورم نمیشد مگر داغ یک نفر چقدر میتواند سنگین باشد؟
زینب سلیمانی که صحبت میکرد؛ در دلم برایش دعا میکردم و احسنت میگفتم. آن پدر باید هم دخترش چنین باشد. واقعا مایهی زینت پدرش بود. زینب که صحبت کرد؛ انگار کمی آرام شدم. از صدای دختر داغدیده آرامش گرفتم.
مراسم تمام شد و راه افتادیم که برگردیم خوابگاه. مسیر جوری نبود که بشود ماشین گرفت ما هم تصمیم گرفتیم تا طرشت پیاده برویم و باهم صحبت کنیم. انگار تازه چشمانم داشت جزئیات را میدید. من که با دوست مانتوپوشم در مراسم شرکت کردهبودم؛ انگار تا قبل از رسیدن به نماز، بقیهی خانمهای غیر چادری را اصلا ندیدهبودم. هیچکس مثل حاج قاسم نمیتوانست دلهای متحد ما را اینطور داغدار کند و همه را به میدان بکشاند. برای منی که وقتی هنوز چادر سر نمیکردم عاشق حاج قاسم و مرامش شدم؛ باور کردن آدمهایی که میدیدم اصلا سخت نبود...
در کوچه پس کوچهها پسران نوجوانی را دیدیم که روی ماشینها تمثال سردار شهیدمان را نقش میزدند. حوالی چهلم حاج قاسم رفتم مشهد. نزدیکهای متروی راهآهن بودم که دختر خردسالی بنری را که از سردار در ایستگاه زدهبودند نشان مادرش داد و با زبان شیرنش گفت:سردار سلیمانی. قبل از اینکه پیاده شوم پیکسل روی کیفم را باز کردم و دادم دستش. گفتم: بیا دخترخانم، این عکس حاج قاسم برای شما باشه!
شاید دیکتاتوری رسانهای حاکم بر اینستاگرام میتوانست پستهای ما را حذف کند، هشدار مسدود شدن اکانتهایمان را بدهد و کلی دل شکستهمان را برنجاند؛ اما هیچ نیرویی نخواهد توانست یاد حاج قاسم و مکتبش را از دل نوجوانان و کودکانی که این ظلم بزرگ را درک کردند پاک کند.
1-خان طومان نام یک روستا کوچک در سوریه است که در نزدیکی بزرگراه حلب-دمشق واقع شده و دارای اهمیت استراتژیکی زیادی برای هر دو طرف درگیری بود.