شاید هر کدام از ما تعریف های متفاوتی از آزادی داشته باشیم. یکی آزادی را مرز بندی کرده و دیگری مرزی برای آزادی قائل نباشد و یکی هم هر رهایی را آزادی بگوید، یکی آزادی را وسیله قرار دهد و دیگری آزادی را بهانه. تعریف ها متفاوت میشود، تعبیر ها گوناگون، بگذریم و برسیم به چند سوال:
آیا اندیشه انسان ها مرز مشخصی دارد؟
کدام یک از ما مرزی برای اندیشه هایمان مشخص کردیم؟
من مرز ها را تعیین کردم یا در زندان اندیشه ی دیگران مجبور به تعیین مرز شدم؟
من آزادم انتخاب کنم یا مجبورم انتخاب کنم؟
قصدمان بازی با کلمات نیست؛ اینجا مرزی دیده نمی شود! شاید این بی مرزی علت وجود زنجیرهاست.تعیین مرز آغاز آزادی است!
آزادی ذیل انسانیت معنا می شود، حد و مرز آن فطرت انسانی است، هر جا این فطرت زیر سوال رفت قطعا ولنگاری هست و نه آزادی.به تنهایی یک ارزش نیست بلکه کنار سایر ارزش ها اعتبار پیدا می کند.ما باید اندیشه را آزاد کنیم.اینکه می گوییم آزادی اندیشه، یعنی اندیشه ما آزاد است به هرجایی سرک بکشد و به هر شیوهای بیاندیشد؟ قطعا خیر.آزادانه فکر کردن، آزادانه مطرح کردن،از هو و جنجال نترسیدن، به تشویق و تعریف این و آن هم نگاه نکردن، آزادی واقعی فکرهاست.آزادی فکرها تعصب ها و جانب گیری های بی مورد را در بند می کند و دید ها را هم آزاد می کند. وقتی فارغ از تعصبات بی مورد خوب گوش دهیم، درباره ی شنیده ها فکر کنیم و بدون در نظر گرفتن مواضع خودمان، بهترین را انتخاب کنیم،آزاداندیشی در رفتارمان بروز پیدا کرده است.آزادی در اندیشه اتفاق می افتد و در رفتار ها و کردارها و سبک زندگی و...نمود پیدا می کند چراکه آزاداندیشی یک فرهنگ است و نه یک شعار و وسیله.