اولینباری بود که میخواستم بروم #راهیان_نور. توی دانشگاه یک نمایشگاه گذاشتهبودند برای دعوت دانشجوها به اردو. از همین نمایشگاهها که پر است از صدای #آهنگران و #آوینی. آخرِ نمایشگاه یک غرفه بود که پیکسل و چفیه و تیشرتِ شهدایی میفروخت به مسافرانِ جنوب. میخواستم برای اولین سفر، تیپِ شهدایی بزنم. لابهلای تیشرتها یکی بود که عکس او را داشت. از نیمرخ. همان را برداشتم. هنوز پنجسال تا رفتنش ماندهبود اما آخرِ راهِ "شهید زنده" از روز هم روشنتر بود. مگر میشود آدمحسابیها را جز با شهادت از این دنیا ببرند؟

تمامِ اردوی راهیانِ نورِ سال۹۳ را با او بودم. با ژنرال. سردار زیاد داشتیم اما فقط یکی بین آنها #ژنرال بود. فقط یکی بود که آنوریها بدجوری ازش حساب میبردند. ففط یکی بود که میرفت روی جلد نشریات بزرگ دنیا. فقط یکی بود که مردم کوچه و بازار دربارهاش حکایت میساختند. فقط یکی بود که میرفت وسط لالاییِ مادرها، وسطِ رویای بچههای ایران، عراق، سوریه، لبنان، فلسطین.
انگار بعد چندهزارسال رستم از دل شاهنامه بیرون آمدهباشد، هیبت داشت برایمان این مرد. نگاهش، سایهاش، اسمش آرامبخش بود. تجسم #امنیت شدهبود برایمان. تمثال قدرت بود. پرترهی اقتدار. انسانِ تمدنِ ایرانی-اسلامی.
از اول هم میدانستیم شهید میشود. کسی که خلاصهی همت و چمران و باکری و صیاد باشد، نمیتواند جز با شهادت از این دنیا برود. سردار عزیز ما پرچمِ همهی ستارههای #دفاع_مقدس را برداشتهبود و روی دوش میکشید. آدمحسابی بود دیگر. یک آدمحسابی که مامور شدهبود یکتنه شمایلِ آدمحسابیهای دوران جنگ را به نسل قهرمانندیدهی ما نشان بدهد و برود پیش رفقایش. یک پدر مهربان بود که برای فرزندانش لبخند به ارث گذاشت؛ لبخند و امنیت.