
بعضي آدمها در زندگي هستند که دلت ميخواهد لحظات همراهياش هيچگاه تمام نشود. حتي اگر مجبور باشي مسافت چهل دقيقهاي مسجد الحرام تا هتل را از يک تونل پر سر و صدا و بدون هواي کافي، پا به پايش قدم بزني و همنوا با زمزمههايش چند دو ر تسبيح لا اله الا الله بگويي.
اين روزها خيليها دست به قلم شده و از طوبا كرماني، اين اولين بانوي فيلسوف معاصر ايران مينويسند. ولي آنچه وجه اشتراک اين دلنوشتههاست تواضع، استقامت در راه حق و منش مادرانه طوباست که او را به الگوي کم نظيري براي زنان و دختران فرهيخته تبديل ميکند. از اولين باري که از نزديک احساسش کردم ده سالي ميگذرد و هرسال که به بهانه تجديد قول و قرارهايمان دور هم جمع ميشديم؛ غير از چين و چروکهايي که از گذر عمر حکايت داشت،کوچکترين تغييري در منش و اخلاق و رفتار لبريز از تواضعش احساس نميکردم.
او پيش از آن که عالي ترين مدارج فلسفه را در بهترين دانشگاه هاي ايران و جهان طي کند، فيلسوفانه مادري کرده بود و بيشتر از آنکه خودش را نيازمند القابي چون: دبيرکل اتحاديه جهاني زنان مسلمان، مشاور دبيرکل مجمع جهاني تقريب مذاهب، عضو کميسيون بانوان و جوانان مجمع تشخيص مصلحت نظام، عضو شوراي خيرين سالمت کشور، عضو شوراي مرکزي شوراي فرهنگي اجتماعي زنان، اولين زن رايزن علمي و فرهنگي در يونان، مدير مسئول کتاب علمي پژوهشي «زنان» ، مولف و مترجم برتر بينالملل دانشگاه تهران، مدير كل سابق امور اجتماعي و ايرانيان خارج از كشور و عضو شوراي سياستگذاري زنان اهل بيت(ع) بداند، به سبک زندگي مومنانه خود مي باليد.
طوباي باغ روشن ارديبهت رفت
نيکو سرشت آمد و نيکو سرشت رفت
طوبي لها حدائق رضوان کردگار
آمد خبر ز غيب که طوبا بهشت رفت1
شعر از دکتر سيد عبدالله حسيني، نمايندهي مجمع جهاني تقريب مذاهب در قارهي آفريقا-1
خانم دکتر فاطمه مرادی