از خانه بيرون آمدم. خانه اي که در آن به دنيا آمده و بزرگ شدم و حالا که به دهه سوم زندگيام رسيدهام، آن را آخرين مامن خويش در اين دنيا مييابم. جايي که مرا پروراند ولي با نفرت. نفرت از تمامي اهالي آن. از همان بدو تولدم درگير بودم، درگير تعصباتي که اعراب جاهليت داشتند! مَرد پرستي.
به خاطر امکانات پايين پزشکي تشخيص دکتر از جنسيت من، پسر بود. براي خاندان بزرگ شهرياري که تک پسري داشت و او را ادامه دهندهي نسل خويش ميدانست؛ تولد اولين فرزند آن هم پسر مايهي مباهات و شادي بود. اميد در آن روزها بيشتر يافت ميشد ولي همه اين اميد پوچ با تولد من نابود شد. چرا؟ساده است. من پسر نبودم. فاميلي خانوادگي را بر دوش نميکشيدم. آههاي تمامي اين ساليان پدرم و نگاههاي حسرتبار مادرم مخصوصاً پس از تولد خواهرم، ماريا؛ مرا در اين سالها کشت.
اهميت جايگاه جنسيت پسر به حدي بود که پدرم توسط عموي خود مسخره ميشد و حتي کم کم نام او به اندازه پيش از تولدم محترم و گرامي شمردهنميشد. حق او توسط پسر عموهايش خورد ميشد و چون او را مقطوعالنسل ميدانستند، او حتي خودش را از حق اعتراض محروم کرده بود. مقطوعالنسل؟! مگر من و خواهرم فرزندان او نبوديم؟ در نظام محاسبهگري آنها تنها پسر، فرزند شمرده ميشد.
همه اينها باعث شد از دنياي خودم فاصله بگيرم و سعي کنم شبيه پسرها باشم، پسرانه لباس بپوشم و رفتار کنم. حتي احساسات خود را کنار گذاشتم چون بايد پسر ميبودم و نبودم. تبديل به دختري پسرنما شدم که احساسات خودش را فرو خورده بود. تصميم گرفتم هيچگاه فرزندي به دنيا نيآورم تا نکند دست مردماني که اين بلا را بر سر من آوردهاند به موهاي دخترم بخورد و احساساتم را تجربه کند و به تصميمات من برسد.
به راستي خدا در آن دنيا چگونه حقم را خواهد داد؟ چگونه اين انسانها ستمهايشان را جبران خواهند کرد؟ قتل نفس، گاهي قتل احساسات يک انسان است. راست راستي اينها مسلمانند؟ ايمان آورده به پيامبري که خود دختر خودش را امابيها ميخواند و حد محبتش به او ساحل نداشت، براي او از جا بلندميشد، دستانش را ميبوسيد و... نه مسلماني که به ريش بلند و تسبيح در دست داشتن نيست. اينها مسلمان نيستند.