خسته و خوابآلود به ديوارهي قطار تکيه داده بودم و تصوير تار خودم را تماشا ميکردم. چه کسي باورش ميشد که من فقط 25 سال سن دارم؟ موهاي سفيدي که از زير مقنعه بيرون زده بود، چشمان گود افتاده و پيشاني چين خوردهام بيشتر شبيه زنان ميانسال بود تا يک دختر جوان.
ساعت نزديک هشت شب بود و بايد اين جسم پر درد را تا خانه ميکشاندم و غذا ميپختم. براي خودم و او که اصلا نميدانستم خانه است يا..؟!
زندگيام هميشه هم اينطور نبود. دانشگاه ميرفتم، دوستان زياد و کلي آرزو براي آيندهام داشتم. پدرم بعد از فوت مادر ازدواج نکرده و تمام زندگياش را وقف من و برادرم کرده بود. حقوق کارگرياش مجال تفريح و خرجهاي آنچناني به ما نميداد اما همين که چرخ زندگي ميچرخيد و روزگار سالمي را ميگذرانديم؛ برايمان کافي بود. تمام مشکلات ما از آن روز شروع شد. همان روزي که پدرم زورش به دستگاه برش نرسيد و جانش را از دست داد...
اندک پولي که از طرف بيمه به ما دادند خرج مراسم خاکسپاري و سوگواري شد و خيلي زود من و برادرم مانديم و يک زندگي بدون سرپرست.
برادرم تازه ديپلم گرفته بود و قصد دانشگاه رفتن نداشت. ميخواست کار کند تا سايهي سرم باشد. اما ضربهي مرگ پدر براي او که خاطرهي چنداني از مادر نداشت؛ خيلي سنگين بود و خيلي زود پاي دوستان ناباب و تفريحات نابابترشان به زندگياش باز شد...
کار را رها کرد و چسبيد به کنج خانه، به مواد و خماري و بيخيالي. من هم ناچار شدم کار نيمه وقت و دانشگاه نيمه کاره را رها کنم و به فکر کار ثابت باشم. مدرک معادل به کارم نيامد و با هنر خياطيام در يک کارگاه توليد پوشاک مشغول به کار شدم. کارگاه مخصوص دختران و زنان شبيه خودم بود. کسانيکه يا پدر و همسر نداشتند يا داشتند و از کار افتاده يا زندان بودند. هميشه دعاگوي صاحب کار مومن و خيرخواه خود بوديم اما نانآوري آن هم با دو شيفت کار، انتخاب هيچکدام از ما نبود. بيشتر ما ترجيح ميداديم درس بخوانيم، ازدواج موفقي داشته باشيم، بجاي مهدکودک فرزندانمان را در آغوش خودمان بزرگ کنيم و مرد مسئوليت پذيري کنارمان باشد تا اشتغال ما کمک خرج زندگي و از روي اختيار باشد نه جبر زمانه و چيزي که ديگران نامش را آسيبهاي اجتماعي ميگذارند.
در طول اين سه سال حسرتهاي زيادي خوردهام آنقدر که گاهي از زندگي سيرم کردهاست. حسرت دوستانم را که با خانواده راهي سفر ميشدند و کمکم مرا از ياد ميبردند، حسرت دخترخاله و هم بازي بچگيام را که به تازگي مادر شده بود و در خانهاش به آسودگي خانهداري ميکرد.
خيلي وقتها آرزو کردم که کاش پدرم زنده بود و من هم بعد از اتمام تحصيلم يا به شغل معلمي که هميشه دوستش داشتم مشغول ميشدم و يا ازدواج ميکردم و درس زندگي به بچههاي خودم ميدادم. خيلي وقتها آرزو کردم که کاش عموهايم انقدر بيعاطفه نبودند و به برادرم کمک ميکردند تا به زندگي برگردد.
يکبار هم که قلبم از درد مچاله شده بود آرزو کردم که کاش برادرم غيرتش را حراج اعتياد نميکرد و از من نميخواست که از فلان ساقي فلان پارک برايش مواد تهيه کنم. کاش هنوز غيرت روزهاي اول بيپدري را داشت و ميگفت:« آبجي نميخواهم خم به ابرويت بيايد، از حالا به بعد خودم مثل يک کوه پشتتم!»