موضوع مهر ماه کتابی بود که داستانش در مدرسه یا دانشگاه میگذره. طبق معمول دو سه تا کتابی که تو وبلاگ معرفی شده بود ر دوست نداشتم. پس چه جوری کتاب انتخاب کنم؟ با جستجو توی طاقچه، مدرسه و دانشگاه ر سرچ کردم چیز خاصی پیدا نشد، دانشکده ر گشتم یه کتاب پیدا شد به اسم دانشکده، توضیحات کتاب ر خوندم دیدم به نظر کتاب خوبیه و احتمالن ازش خوشم بیاد. پس همین ر انتخاب کردم.

نویسندهی این کتاب پابلو د سانتیس، آرژانتینیه، که من نمیشناختمش و تازه باهاش آشنا شدم، اینم عکسش:

داستان اینجوری شروع میشه که راوی برای نوشتن اتفاقاتی که باعث فاجعهای شده که ساختمان قدیمی دانشکده ر تبدیل به ویرانه کرده به اونجا برمیگرده.
«قاتلها نه، بازماندهها هستند که به محل وقوع جنایت باز میگردند.»
راوی، استوان میرو، به سفارش مادرش که استاد دانشگاه و آدم سرشناسیه پیش پروفسور کانده که مدیر انستیتوی ادبیات ملیه استخدام میشه. به عنوان کتابدار و منشی کانده مشغول کار میشه و روی پایان نامه دکترای خودش هم کار میکنه. یه نویسندهی مشهوری هم هست که اسمش اومرو بروکا ست که فقط چند تا کتاب نوشته اما فقط یکی از داستانهاش منتشر شده و بقیه کتابها ر کسی به جز کانده نخونده، کانده ادعا میکنه که کتابها دزدیده شده. کانده با کتابها و مقالههایی که درباره بروکا و کتابهاش مینویسه مشهور و سرشناس شده و از دانشکده بودجه تحقیقاتی میگیره. به جز کانده دو سه نفر دیگه هم هستن که درباره بروکا تحقیق میکنن، یکی پروفسور سلوا گرانادوس که قبلن شاگرد کانده بوده و ادعا میکنه با بروکا ماجرای عاشقانهای داشته. نفر دیگه نوواریو که یه کنفرانس درباره بروکا برگذار میکنه. این دانشکده یه طبقه چهارم داره که استفاده نمیشه و ازش به عنوان انبار کتابها و نوشته های سالهای گذشته دانشکده استفاده میشه. 20 سال پیش نوواریو با گروهی از دانشجوهای دیگه برای تحقیقات به این طبقه رفتن و نوواریو دفترچهای با اسم بروکا دیده ولی چون نمیشناختتش اهمیت نداده و اتفاقی افتاده که طبقه کلن بسته شده و نوواریو هنوز دنبال اثری از بروکاست.
میرو و گرانادوس و نوواریو میرن طبقه چهرم که بلکه سرنخی چیزی پیدا کنن که یه جنازه پیدا میکنن.جنازه باعث میشه که یه شخصیت جدید به داستان اضافه بشه: گاسپار ترخو پروفسور علم منطق که از طرف دانشکده مامور شده که درباره قتل یا خودکشی یارو تحقیق کنه، یه جورایی کارآگاه خصوصیه.
میرو که برای رساله خودش تحقیق میکنه ناگهان به اطلاعات جالبی درباره بروکا برمیخوره و به بروکا علاقهمند میشه.
روز رونمایی کتاب کانده درباره بروکا قراره گرانادوس سندی رو کنه و آبروی کانده ر ببره.
دیگه از اینجا به بعد ماجرا هیجان انگیزتر میشه. فکر کنم دیگه بهتره بقیهش ر تعریف نکنم که بلکه کسی خواست خودش بخونه.
«اومرو بروکّا طی مدتی که مشغول خواندن بودم، آنسوی در، آخرین فصل اثرش را حکواصلاح میکرد. هیچ منتقدی تاکنون از چنین امتیاز بزرگی برخوردار نبوده؛ من حتا خشخش قلم را روی کاغذ میشنیدم. صدا چنان زمخت بود که تصویر صفحاتی با تکههای باریکِ بریدهشده به ذهنمام آمد که با بیتابی منتظر انضمام کلمات بودند.»
«کار بیمعنا کردن بهترین روش خودشناسیست. هرچهقدر کار آدم بیمعناتر باشد، به همان اندازه برای انضباط فردی مفیدتر است، چراکه فرد درد را به خودش ارجاع میدهد. اگر تکلیفی بیمعناست، باید خودت معنایی کشف کنی. برای استاد ذِن هر اقدامی با یک دنیا معنا تؤام است: فرق نمیکند خانه جارو کنی، ظرف بشوری و یا چایی درست کنی.»
میرو یه دوست جالبی داره که از قدیم با هم دوستن و داستانهای ذن تعریف میکنه که از اونم خوشم اومد، ترخو هم خوبه، گرانادوس ر هم تقریبن دوست داشتم، شعرهای جالبی میسرایه.
یه استادی هم هست که نقش کمرنگی تو داستان داشت که قدیما با مادر میرو یه درگیریای داشته:
«نگران نباشید، میرو. در عصر تراژدیها و قهرمانان تراژیک بود که کماکان گناه پدران به پسران میرسید. امروز دیگر اینطور نیست.»
اگه به داستان پلیسی، جنایی، معمایی علاقه دارید بخونید. من خوندم خوشم اومد، ای کاش کسی بود که خونده بود و با هم دربارهش حرف میزدیم.
الان به ذهنم رسید که این داستانه یه جورایی شبیه فیلم مظنونین همیشگی هم هست. کایزر شوزه. :))
«بروکا توانست با دقتی فوقالعاده هر رویدادی از زمان حال و گذشته را یادداشت کند. اما نتوانست آینده را با همان دقت بنویسد.»