برای چالش این ماه یک کتاب ژاپنی باید میخوندیم.
چند ماه پیش که داشتم کتابهای جدید طاقچه ر میدیدم ناگهان چشمم به یه کتاب آشنا افتاد، توتو چان. این کتابه ر خیلی وقته داریم اما هیچوقت نخوندم. یه بار که رفته بودیم قائمشهر، رفتیم پارک، تو پارک یه نمایشگاه کتاب بود، پدر و مادرم برای من و خواهرم چند تا کتاب خریدن که یکیش این بود. فکر کنم ۲۶،۲۷ سال پیش بود. دیگه وقتشه بخونمش.
کتاب چاپ اولش ۷۳ بود و ۲۸۰ تومن.

این داستان بر اساس خاطرات کودکی نویسنده از مدرسه توموئه است که ظاهراً مدرسه خاصی بوده و توسط سوزاکو کوبایاشی در سال ۱۹۳۷ ساخته شده بود و در سال ۴۵ در زمان جنگ در آتش سوخت.
این کتاب در ژاپن و کشورهای دیگه خیلی پرفروش بوده و
به کتابهای درسی ژاپن هم راه پیدا کرده. خانم کورویاناگی سفیر افتخاری یونیسف در آسیا انتخاب شده بوده.
تا اینجا از مقدمهی کتاب که سال ۱۹۸۲ و ۱۹۸۴ نوشته شده استفاده کردم.

داستان اینجوری شروع میشه که توتوچان از کلاس اول ابتدایی اخراج میشه. معلمش نمیتونه تو کلاس کنترلش کنه، به درس توجه نمیکنه، همهش از پنجره بیرون ر نگاه میکنه، هی میزش ر باز و بسته میکنه، بالاخره مادرش مجبور میشه ببرتش یه مدرسه دیگه.
اولین چیزی که نظر توتوچان ر به خودش جلب کرد واگنهای قطار بود که توی حیاط مدرسه دید، از این واگنها به عنوان کلاس استفاده میشد. در برخورد اول آقای کوبایاشی، مدیر از توتوچان میخواد که هر چیزی که دلش میخواد حرف بزنه، توتوچان 4 ساعت حرف میزنه تا دیگه هیچ حرفی به ذهنش نمیرسه.
«آقای مدیر به او احساسی از اطمینان، گرما و شادی میبخشید. دلش میخواست همیشه در کنار او بماند.»
توتو چان با خوشحالی به مدرسه میره، دوست پیدا میکنه، ماجراهای مختلف پیش میاد، آخرشم که تو بمباران توکیو در جنگ جهانی دوم مدرسه از بین رفت.
بهمن تموم شد و این یادداشت من تموم نشد. قبل از اینکه چن تا از ماجراهای جالب و بامزهی توتوچان که خوشم اومد ر بنویسم دو تا نکته که موقع خوندن کتاب یادم میافتاد: 1- خاطرات اون سفر قائمشهر 2- مدرسهای که ما میرفتیم و این مدرسهی 80-90 سال پیش ر با هم مقایسه میکردم و افسوس و غصه.
یکی از همکلاسیهای توتوچان فلجه و نمیتونه خوب راه بره، اولین دوستش تو مدرسهست. یه بار توتوچان میبرتش بالای درخت، نردبان میاره و قدم به قدم و پله به پله و با زور و تقلا میکشونتش بالای درخت.
«جیرجیرکها آواز میخواندند و آن دو مملو از شادی بودند. برای یاسواکی چان این اولین و آخرین بالا رفتن از درخت، در زندگیاش بود.»
کیفش افتاد توی سوراخ دستشویی و با ملاقه چاه فاضلاب ر خالی کرد و کیفش هم پیدا نشد.
یک بار از مدرسه که برمیگشت تو راه یه کپه ماسه دید و پرید روش اما ماسه نبود و سیمان بود، تا چونه رفت تو سیمان گیر کرد.
با سگشون داشت گرگبازی میکرد و سگه گوشش ر گاز گرفت.
اولین روزی که اومد مدرسه تصمیم گرفت بلیط فروش راهآهن بشه، قبلش میخواست نوازنده خیابانی یا بالرین بشه، بعد تصمیم گرفتجاسوس بشه. دوستش بهش گفت نمیتونه جاسوس بشه چون آدمهای وراج نمیتونن جاسوس بشن.
به آقای مدیر قول داد معلم مدرسهی توموئه بشه.
آخرشم هنرپیشه و مجری تلویزیون شد.