
بعضی اوقات آرزو میکنم که ای کاش، این امکان وجود داشت، که دوباره به کودکی برمیگشتم.
چونکه ترمیم بادبادک رنگیای که با شدت به درختها و زمین برخورد کرده، راحتتر از قلب شکسته است.
آخرین نامهای که برای او فرستادم، با این جمله به پایان رسید. ” اگر چه احساس احمقانهست، اما یک حقیقت پنهان در کلمات نهفته است. ”
حالا دیگر به اجبار، بزرگ شدهام. کسی که در میان هجوم دردهایی بزرگ به نام زندگی، کمی احساس تنهایی میکنم.
حالا دیگر از اشتیاقم به آرزویی که برای بازگشت به کودکیام داشتم، مطمئن هستم.
بعضی اوقات ناامیدانه آرزو میکنم دوباره بچه شوم، یا اگر میتوانستم دوباره به دوران کودکی برگردم، از آنجا که کودکی من در دهه ۱۳۷۰ آغاز شده بود، جایی برای کامپیوتر، تلفن همراه و اینترنت در خاطرات نوستالژیک وجود نداشت. دوستان هممحلی، کتابهایی داستانی (مصور) که پدرم برای من میخرید. آن زمان این نوع زندگی، برای من بدون تنش بود و خاطرات کودکی من را کامل کرد.
وقتی که به این فکر میکردم که اگر قرار بود دوباره به کودکی بازگردم، دستان پدر و مادرم باشد که با دستانم، لمس کنم و بعد کتابهایم باشد که ورق میزنم و میخوانم. کاش میشد، دوباره با دوستان هممحلیام، در کوچهها بدویم. در زمین خاکی، روبروی خانهمان، فوتبال بازی کنیم. کاش میشد که تنها دغدغهمان فقط پاره شدن کارتهای بازیمان بود.
کتابی در دست دارم و ورق میزنم، داستانهای کودکی را میخوانم. داستانها من را به روزهای کودکی میرسانند. بعضی از این داستانها را، به یاد دارم که در دوران کودکی خواندهام.
بلافاصله قلم را به دست گرفتم و داستاننویسی را شروع کردم، به ذهنم خطور کرد که جایی در خاطرات یک پسربچه هستم که در آن زندگی میکنم. شاید به همین دلیل بود که میتوانستم چندین داستان کوتاه بر اساس خاطرات کودکیام بنویسم.
با این نوشتنهایم، قدم در یک افشاگری عالی، گذاشتم و از خودم سوال پرسیدم، ” اگر میتوانستم دوباره به کودکی برگردم، آیا مسافر زمان میشدم ؟ ”
به این نتیجه رسیدم که دیگر برای من اهمیتی ندارد.
چون درون من یک کودک سرحال و بشاش زندگی میکرد. این کودک نسبت به بقیه افراد خانوادهام به من نزدیک است، آنقدر نزدیک که در میان خط داستانهایم ظاهر میشود.