ویرگول
ورودثبت نام
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد* نویسنده و شاعر * صاحب کتاب‌های : شاعرانه‌ی عشق - اناردون – داستان‌های زیرپوستی - عشق، قرنطینه، مرگ و چندین اثر مشترک دیگر در نشرهای مختلف داستان‌نویس اجتماعی و طنز http://www.mostafaarshad.ir/
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

نمی‌دانم شاید من زیادی حساس شده‌ام

نمی‌دانم شاید من زیادی حساس شده‌ام

نمی‌دانم چرا وقتی اول همه حرف‌هایشان می‌گویند هنوز بچه‌ای، قلبم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

نمی‌دانم چرا وقتی انسان‌ها را برحسب رنگ، دسته‌بندی می‌کنند، قلبم میگیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

نمی‌دانم چرا وقتی انسان‌ها را بخاطر دین‌شان، که خودشان حق انتخاب نداشتند، مورد سرزنش قرار می‌دهند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

حتی نمی‌دانم چرا وقتی به حیوانات می‌گویند نجس، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

حتی نمی‌دانم چرا وقتی به افرادی که گرایش عادی ندارند، با تمسخر و نگاهی چِندش‌آور به او می نگرند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

نمی‌دانم چرا وقتی هنگام سال تحویل، همه انسان‌ها را به ظاهر خوش و خُرم می‌بینم، یاد کودکانی می‌افتم که در دل‌شان برای یک خواب امن در زیر یک سقف آرزو می‌کنند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده ام.

نمی‌دانم، چرا وقتی در خیابان، دو کودک را می‌بینم که یکی غصه‌اش برای کُندی اندروید تبلتش است، نق می‌زند و بهانه می‌گیرد‌، ولی کودک دیگری، در آنسوی خیابان، با ذوق به کیک و آبمیوه‌ای که، یک رهگذر، بعد از خرید یک شاخه گل از او، این تغذیه کوچک و ناچیز را به او داده است تا که گرسنه نباشد. اما دختر، با حسرت نگاه می‌کند و به این می اندیشد که چطور سهمیه بندی‌اش کند تا مثل شب‌های گذشته سر گرسنه، بر روی سنگ های سرد خیابان نگذارد، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

نمی‌دانم چرا وقتی کودکانی را می‌بینم که در فضای مجازی، به دلیل تربیت نامناسب پدر و مادرشان، قربانی فرهنگ غلط و محتوای خارج از سن‌شان می‌شوند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

اما نمی‌دانم چرا وقتی نوجوانانی را در فضای مجازی می‌بینم که به دنبال جلب توجه هستند و برای به اصطلاح فالورهای بیشتر، دست به چه کارهایی می‌زنند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

اما نمی‌دانم چرا وقتی به این پی می‌برم که این نوجوانان به دنبال توجه همان کودکان معصومی بوده‌اند که پدر و مادرشان آنها را قربانی فضای مجازی کرده‌اند و حال همان پدر و مادر‌ها می‌گویند، نمی‌دانیم چرا از پسش بر نمیایم، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

نمی‌دانم چرا وقتی یک فرد می‌خواهد، جمعی را از موضوعی مهم حیاتی، آگاه کند، آن جمع او را مورد تمسخر قرار می‌دهند یا با علایق و سلایق، تعصبی خود به آن فرد حمله می‌کنند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام

اما نمیدانم چرا وقتی می‌بینم، آن فرد دانا وقتی در میان جمعی نادان به سر می‌برد، از سوی آن‌ها مورد تهاجم قرار می‌گیرد، به دانش خود شک می‌کند و با آنها همرنگ می‌شود، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام

اما نمی‌دانم چرا وقتی همه یک راه را می‌روند و فردی دیگر، تمایل به انتخاب راه متفاوتی دارد و در استدلال او آن راه مناسبش نیست و نیازی ندارد که حتمی، همرنگ جماعت شود، او را دیوانه یا مجهول می‌نامند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

نمی‌دانم چرا وقتی می‌بینم که افراد زنده را چنان با حرف‌هایشان، کارهایشان و … می‌کوبند، ولی در مراسم ختمش به اندازه‌ی بمب اشک‌آور گریه می‌کنند و به بلندای یک دیوان از او خاطره‌های غیرواقعی دارند و می‌خواهند تظاهر به ناراحتی کنند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام

اما نمی‌دانم چرا وقتی طومارهایی در ذهن، برای گفتن دارم، تا که دهان برای بازگو کردنشان باز می‌کنم، کلمات یخ می‌زنند، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

اما نمی‌دانم چرا وقتی از سوی خانواده مورد تهاجم قرار می‌گیرم و نمی‌دانم به چه کسی باید پناه ببرم، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام

نمی‌دانم چرا وقتی زندانی‌ای را می‌بینم که هنگام آزادی کسی منتظرش نیست، زندگی آرام زندان را به بیرون پرهیاهو ترجیح می‌دهد، دلم می‌گیرد. شاید من زیادی حساس شده‌ام.

اما نمی‌دانم چرا وقتی حس می‌کنم برای تحمل این جهان باید خود را در مایعی با چگالی بالا، غرق کنم تا متوجه مرگ آنی نشوم، دلم می‌گیرد.

دلم می‌گیرد وقتی محکوم هستم به تظاهر در شادی.

دلم می‌گیرد وقتی که شب‌ها، برای بالشت نم‌دار، سفره دلم را باز می‌کنم.

دلم می‌گیرد وقتی اطرافیان را می‌بینم و خدا را شاکر هستم که سقفی روی سرم هست، چون افرادی هستند که زندگی‌شان، بدتر از من است.

حالا نمی‌دانم لب به اعتراض بگشایم که چرا حسرت چیزهای ساده‌ای در دلم مانده است، چونکه افرادی هستند که زندگی‌شان از من خیلی بهتر است، حسرت‌های من، روزمرگی و عادتشان است.

نمی‌فهمم، مگر من چه چیزی کم دارم که مانند آن‌ها نیستم، گاه متنفرم می‌شوم از مردمی که از هر رفتاری تفسیری برای خود می‌نویسند، قضاوت می‌کنند و در آخر مُهر اختتام روی پرونده‌ی زندگی‌ات می‌زنند و به هیچ وجه، توجه‌ای به حرف دلت ندارند.

متنفرم از تاریکی هوا،

از اینکه چرا به خودت نمی‌رسی،

چرا افسرده‌ای،

چرا این‌قدر بالا و پایین می‌پری،

چرا لباس‌های تنگ یا گشاد به تن می‌کنی،

چرا بلند می‌خندی،

چرا اصلا می‌خندی، آدم باید باوقار و سنگین باشد.

چرا این‌قدر، آرام و کم‌حرف شدی، ساکتی.

گاهی هم می‌گویند، چرا این‌قدر وراجی و حرف می‌زنی، به هر حال نمی‌دانم شاید من زیادی حساس شده‌ام.

منبع :

https://b2n.ir/n94608

۵
۲
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد
* نویسنده و شاعر * صاحب کتاب‌های : شاعرانه‌ی عشق - اناردون – داستان‌های زیرپوستی - عشق، قرنطینه، مرگ و چندین اثر مشترک دیگر در نشرهای مختلف داستان‌نویس اجتماعی و طنز http://www.mostafaarshad.ir/
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید