
در سکوت خفتهی خانه، اشیاها نیز داستانهای خود را دارند. هر کدام از این اشیا، با تاریخچه و خاطراتی که در دل خود نهفتهاند، به زندگی ما پیوند خوردهاند. اما در میان این آرامش ظاهری، نجوای حسادتهای پنهانی نیز به گوش میرسد.
تصور کنید، قفسهی کتابها با نگاه حسرتبار خود به میز کار، که همیشه در کانون توجه است، مینگرد. میز، همیشه زیر دستهای صاحبخانه است، با دستانی که روی سطح صاف و صیقلیاش میرقصند. قفسه، پر از داستانها و دانشی که شاید کمتر از آن بهرهمند شوند، به زندگی پر جنبوجوش میز غبطه میخورد.
ساعت دیواری، با هر تیکتاک خود، حسادت به چراغ مطالعهای دارد که شبها نور خود را بر صفحات کتابها و دفترها میتاباند. ساعت که تنها در پسزمینهی زندگی حضور دارد، آرزو میکند کاش میتوانست همچون چراغ، نقطهای از تمرکز و توجه باشد.
گلدان روی طاقچه، با گلهای رنگارنگ خود، نگاهی به قاب عکسهای روی دیوار میاندازد. قاب عکسها، حافظهی بصری لحظات خوش و ناخوش هستند و همیشه در دید مستقیم چشمها قرار دارند. گلدان، با زیبایی زودگذر گلهایش، به ماندگاری و ارزش خاطرات در قابها حسادت میورزد.
آینهی بزرگ در راهرو، که همیشه بازتابدهندهی تصویر دیگران است، به صندلی راحتی در گوشهی اتاق حسادت میکند. صندلی که پناهگاه لحظات آرامش و تفکر است، جایی که آدمی به خود میآید و به دل طبیعت یا عمق ذهن خود سفر میکند. آینه، همیشه در حال بازتاب دیگری است و شاید هیچگاه نمیتواند لحظهای برای خودش باشد.
اما این حسادتهای خاموش، بخشی از دنیای پنهان اشیاست. دنیایی که در سکوت و بیحرکتی خود، داستانهایی بیانتها دارد. این اشیا، هر کدام با نقش ویژهی خود، بخشی از پازل زندگی ما هستند. اگرچه ممکن است به جایگاه و نقش دیگری غبطه بخورند، اما در نهایت، هر یک از آنها به نوعی یگانه و بینظیر است.
زندگی، ترکیبی از این حسادتها و هماهنگیهاست. همانطور که ما انسانها گاهی به دیگری حسادت میورزیم، اشیا نیز در خاموشی خود، نگاهی به زندگیهای موازیشان دارند. اما این تنوع و تفاوتهاست که زیبایی و غنای زندگی را میسازد. در نهایت، اشیاها نیز همچون ما، درک میکنند که هر کدام از آنها جایگاه خاص خود را دارند و در کنار هم، زندگی را معنا میبخشند.
نویسنده : مصطفی ارشد