" ناف شعر "

شعر لطف‌ترین بخش شعور آدمی است که انرژی بی‌پایانی‌ را در کلام انسان به خود اختصاص می‌دهد‌ و حوایج‌ زندگی را در درون خود مدفون‌ می‌کند.
از بدو تولد تا به امروز و انتهای عمر ، شعر ،  تنها پناهم در هجوم یکنواختی و درماندگی خواهد بود و درهر جمعی شمع اصحاب خواهم شد.
شعر ،  مثل بند نافی با من به دنیا آمد ، اما مثل بند ناف بریده نشد و در طنین طولانی زنگ‌ها ، تنها و اندوه‌زده در چنبرۀ دردِ خویش در سایه با کلمات جدال کردم و معنای سکوت را فریاد زدم

نویسنده : مصطفی ارشد